در پی ادعاهای وحشتناک تجاوز جنسی در دانشگاه کورنل، شکایت جین دو علیه مدرسه سابقش و عاملان ادعایی، بررسی های قابل توجهی را در تحقیقات دانشگاه و پاسخ دادستان محلی به خود جلب کرده است. یک قانون معیوب نیویورک که توانایی دادستان ها را برای طرح اتهامات تجاوز جنسی بر اساس ناتوانی ناشی از مصرف الکل یا مواد مخدر در صورتی که قربانی به طور داوطلبانه مصرف کرده یا مواد مخدر مصرف کرده باشد، به همان اندازه مورد نیاز است. در این مرحله، شاید وسوسه انگیز باشد که فکر کنیم اصلاحات قانونی و سیاسی از تکرار این وضعیت جلوگیری می کند.
اما در حالی که قوانین، سیاست ها و آموزش های بهتر ضروری و مهم هستند، کافی نیستند. بیش از یک دهه پیش، پردیس‌ها مملو از دانشجویانی بود که کالج‌ها و دانشگاه‌های خود را به دلیل عدم پاسخگویی مؤثر به شکایات تجاوز جنسی، به چالش می‌کشیدند، همانطور که دانشجویان کورنل اکنون انجام می‌دهند. تلاش‌های آنها به ایجاد تغییرات سریع در سیاست‌ها و قانونی کمک کرد، از جمله قانون «به اندازه کافی» نیویورک، که یک استاندارد رضایت مثبت را تحمیل کرد، منشور حقوق دانشجویی را ایجاد کرد، و مؤسسات آموزش عالی ایالت را ملزم به انجام بررسی‌های اقلیمی، افزودن منابع و ارائه برنامه‌های پیشگیری کرد. با این حال، مطالعات نشان می دهد که در بسیاری از دانشگاه ها، تجاوز جنسی به طور شگفت انگیزی رایج است، به ویژه اما نه تنها برای زنان.
اگر می‌خواهیم به طور جدی به این مشکل رسیدگی کنیم، باید شرایطی را که تحت آن تجاوز جنسی در دانشگاه رخ می‌دهد، درک کرده و تغییر دهیم. زندگی واقعی دانشگاهی در دنیایی از شبکه‌های اجتماعی و فشار اتفاق می‌افتد، و بعید است که سیاست‌های دانشگاه و قوانین ایالتی زمانی که دانشجویان برای یک شب بیرون برنامه‌ریزی می‌کنند، مورد توجه قرار گیرند.
این بدان معناست که رهبران دولت، مقامات دانشگاه، خانواده‌ها و خود دانشجویان باید به شدت به چگونگی و چرایی وقوع رابطه جنسی و تجاوز جنسی ناخواسته در بین دانشجویان، نه فقط در کرنل، بلکه در سراسر کشور، نگاه کنند. به عنوان نویسندگان شهروندان جنسییک مطالعه عمیق روی دانشجویان دانشگاه کلمبیا، گفت که درک تجاوز جنسی در محوطه دانشگاه مستلزم نگاه کردن به کل «بوم‌شناسی»، مشاهده افراد و رفتارهای مشکل‌آفرین آنها «در زمینه بزرگ‌تر روابطشان، تاریخچه قبل از دانشگاه، سازمان‌هایی که بخشی از آن هستند و فرهنگ‌هایی است که بر آنها تأثیر می‌گذارند».
بزرگسالان جوان تقریباً در همه جنبه ها به عنوان یک گروه متنوع وارد دانشگاه می شوند، از جمله تجربیات جنسی گذشته خود، چه مثبت و چه منفی، و در مورد آنچه در مورد رابطه جنسی می دانند، آنچه برای خود می خواهند و آنچه از دیگران می خواهند. تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که بسیاری از دانش‌آموزان راهنمایی و دبیرستان، حداقل تا حدی، در مورد تصمیم‌گیری جنسی با تماشای پورنوگرافی که اغلب پرخاشگری فیزیکی نسبت به زنان، از جمله سیلی زدن و سیلی زدن، را خنثی یا مثبت نشان می‌دهد، و خفگی و ناراحتی را به عنوان بخش رایج مقاربت جنسی به تصویر می‌کشد، یاد می‌گیرند. ساده لوحانه است که فرض کنیم این پیام ها، چه از طرف پورنوگرافی، چه از طرف فرهنگ عامه یا شخصیت های عمومی، طرز فکر جوانان را در مورد این بخش صمیمی از زندگی خود شکل نمی دهند.
همچنین می‌دانیم که برنامه‌های کوتاه در طول تحصیل در دانشگاه تأثیر کمی بر رفتار دانش‌آموز دارد یا هیچ تأثیری ندارد، زیرا زمان یا ظرفیتی برای واداشتن دانش‌آموزان به تأمل در موقعیت‌های واقعی زندگی وجود ندارد. برنامه های فشرده تر نویدبخش آموزش دانش آموزان برای ارزیابی خطر، تشخیص علائم هشدار دهنده و محافظت از خود هستند، اما به ندرت ارائه می شوند و مورد نیاز نیستند.
ادعاهای مطرح شده در دعوی حقوقی کرنل و سایر تجاوزات گزارش شده سوالاتی را ایجاد می کند که ممکن است از دانش آموزان در همه جا خواسته شود در نظر بگیرند: آیا دانشجویان متهمی که به رفتار جنسی خود با جین دو اعتراف کردند معتقد بودند که او از این تجربه لذت می برد؟ اگر چنین است چرا و اگر نه چرا ادامه دادند؟ اگر لذت او به ذهنشان نمی رسید، چرا که نه؟ اگر دیگران می دانستند چه خبر است، چه چیزی آنها را از صحبت کردن باز می داشت؟ خود دانش آموزان فکر می کنند چه چیزی ممکن است مهم باشد؟
اگر هدف تغییر رفتار باشد، پرسیدن این سؤالات، گوش دادن واقعی به پاسخ‌ها و مشارکت دادن دانش‌آموزان در توسعه و آزمایش روش‌هایی برای قرار دادن رضایت مثبت در اولویت شخصی – علاوه بر الزامات خط‌مشی – مکانی منطقی برای شروع به نظر می‌رسد.
اینجا دقیقاً جایی است که رهبری دولتی و نهادی می تواند تفاوت واقعی ایجاد کند. حمایت از تحقیقات جامع برای اطلاع‌رسانی برنامه‌های دانشگاهی، علاوه بر ایجاد گروه‌های ویژه کوتاه‌مدت و در نظر گرفتن تغییرات قانون‌گذاری و سیاست، می‌تواند به تلاش‌های پیشگیری پس از تغییر کانون توجه ادامه دهد، همانطور که همیشه انجام می‌دهد.
نظارت حقوقی و سیاست گذاری این موضوع را تعیین می کند. اما اگر ما روی درک چگونگی وقوع حمله ادعایی در کورنل سرمایه گذاری نکنیم – در کنار بسیاری از حملات کمتر تبلیغاتی که عمیقاً زندگی دانشجویان و فارغ التحصیلان را تحت تاثیر قرار می دهد – دلیل زیادی برای شگفت زده شدن در هنگام انتشار گزارش های دلخراش بعدی نخواهیم داشت.
