یکی از روش های متعددی که دانشمندان در مورد آنها قضاوت می شوند، مقاله آنهاست. چه کسی آگاهانه متوجه شود یا نه کجا مقاله منتشر شده است، اجتناب از درونی سازی دشوار است، توجه داشته باشید که ارزش یک مقاله در ژورنال Nature بیش از یک مقاله در مجله نتایج مبهم است. آیا به یاد دارید نام دانشمند کجا در فهرست نویسندگان آمده است؟ به طور کلی پذیرفته شده است که اولین نویسنده نام‌برده احتمالاً دانشجویی است که بیشتر کار را انجام داده است، و آخرین نام‌نویس ارشد دانشگاهی با نظارت پروژه است. با این حال، همه (زیر)رشته‌ها از این قانون پیروی نمی‌کنند، به‌ویژه اگر فهرست نویسندگان بسیار طولانی باشد، از ترتیب حروف الفبا استفاده می‌کنند.
با نادیده گرفتن این ظرافت، نیچر اوایل تابستان امسال تحلیلی از تفکیک جنسیتی در اولین و آخرین فهرست نویسنده مقالات منتشر شده در مجلات خود منتشر کرد. با مقایسه داده‌های سال‌های 2015 تا 2025، آنها پیشرفت آهسته‌ای را در درصد زنان در هر دو موقعیت دریافتند: در میان چهار موضوع علمی که توسط این شاخص دنبال می‌شود، و همچنین علوم به‌عنوان کل، نرخ افزایش سهم زنان نسبتاً کم بوده است و معمولاً تنها 2 تا 3 واحد درصد در طول دوره ده ساله حرکت می‌کند. علیرغم افزایش تعداد کلی زنان شاغل در علوم زیستی، واضح است که چالش‌هایی برای پیشرفت به سمت رهبری تیم وجود دارد. همانطور که از کرت رایس در این مقاله نقل شده است:
این فرض که اولین نویسندگان امروز، آخرین نویسندگان فردا خواهند بود، چیزهای زیادی را که بین این مراحل اتفاق می‌افتد و برای زنان و مردان متفاوت است، از دست می‌دهد.»
جنبه دیگری که به چشم می خورد و نشان دهنده تعصبی است که احتمالاً در میان سردبیران و داوران ناخودآگاه است، این است که انتشارات ارسال شده توسط زنان یا با اولین نویسنده زن در فرآیند بررسی بیشتر طول می کشد. این اولین بار توسط انجمن سلطنتی شیمی، تجزیه و تحلیل انتشارات خود در سال 2019 و یافتن شکاف جنسیتی در زمان قضاوت برجسته شد. اخیراً، تجزیه و تحلیل مشابهی در زیست پزشکی و علوم زیستی انجام شد و الگوی مشابهی را در زمان بررسی پیدا کرد. این شکاف جنسیتی یکی از عوامل “کل چیزهایی” خواهد بود که رایس ذکر می کند. تأخیر در انتشار بر میزان انتشار و همچنین روحیه ضربه تأثیر می گذارد و زنان را عقب نگه می دارد.
این دنیای مدرنی است که در آن این معیارهای ظاهراً عینی نقش بزرگی در پیشرفت شغلی دارند. بنابراین وقتی آخر هفته گذشته در جلسه ای برای جشن گرفتن زندگی دانشمند گیاه شناس انید مک رابی (تصویر) شرکت کردیم، شنیدیم که چگونه او اغلب از درج نام خود بر روی مقالات گروهش امتناع می ورزد، حتی زمانی که ایده های اصلی را داشت، بودجه جمع آوری کرد و بدون شک از محققان حمایت می کرد. این چیزی بود که او به وضوح به آن شهرت داشت، و پیامدهای فهرست نشریات خودش آشکار است. با این وجود، حرفه او چشمگیر بود. فهمیدم که او اولین زنی بود که به کرسی شخصی در علوم طبیعی در دانشگاه کمبریج ارتقا یافت و در سال 1991 به عضویت انجمن سلطنتی و چند سال بعد به عضویت آکادمی ملی علوم (عضو خارجی) انتخاب شد.
تنها رهبر گروه دیگری که می‌شناسم کاری مشابه انجام داد (اگرچه به‌طور قابل‌توجهی متفاوت) پیر ژیل دو جنس بود، مردی که تأثیر قابل‌توجهی بر حرفه شخصی من داشت، برنده جایزه نوبل که چندین بار تغییر رشته داد و به شدت به اهمیت میان رشته‌ای و کار با صنعت اعتقاد داشت. من قبلاً (مثلاً اینجا) در طول سالها در این وبلاگ در مورد De Genne نوشته ام و فقط می خواهم یک واقعیت را از حرفه فوق العاده او بیرون بکشم. در طول دوره‌ای که او روی کریستال‌های مایع کار می‌کرد (موضوعی که در مورد آن کتاب مهمی منتشر کرد)، انتشارات او با نام «گروه کریستال مایع اورسی» (اورسای مؤسسه اصلی) منتشر شد. بدیهی است که این کار به حرفه خود او لطمه ای وارد نکرد – بلکه به زندگی مک رابی – اما شاید برای بقیه گروه، صرف نظر از انگیزه نامگذاری، کمتر مفید بود.
«چیزهایی» که رایس به آن اشاره می‌کند، یک جنبه تاریک‌تر دیگر نیز وجود دارد: آن چیزی که اثر ماتیلدا نامیده می‌شود، جایی که کار یک زن به زن دیگر نسبت داده می‌شود. این ممکن است به دلایل زیادی رخ دهد، اما یک تظاهرات یکی از مواردی است که زنان زیادی از من شکایت کرده اند. این زمانی اتفاق می افتد که در رکورد آنها کار، آنها – که بیشتر کار را انجام دادند – از موقعیت نویسنده اول تنزل یافتند تا به یک همکار مرد اجازه دهند اعتبار را بپذیرد. چنین اقدامی که معمولاً توسط سرپرست هدایت می شود، تا آنجا که من می توانم بگویم، بدیهی است که نامطلوب خواهد بود. به نظر می رسد با این باور که شغل یک زن به اندازه شغل یک مرد مهم نیست، دیکته می شود و بنابراین همکار که نقش فرعی ایفا کرده بیش از حد اعتبار دارد. جای تعجب نیست که خط لوله از دست رفته همچنان به بیرون درز کند، یا تجزیه و تحلیل انتشارات، همانطور که در مطالعات Nature و PLoS که در بالا ذکر کردم، نشان می دهد که شکاف جنسیتی در قرار دادن اولین نویسنده در همه زمینه های علم قابل توجه است.
برای بازگشت به انید مک رابی، این آخر هفته فهمیدم که او زندگی خود را به عنوان یک فیزیکدان با تحصیل در دانشگاه ادینبورگ در اوایل دهه 1950 آغاز کرد، چند سال زودتر از جوسلین بل برنل در گلاسکو. جوسلین هرگز این واقعیت را مخفی نکرد که مانند یک زن مجرد در یک سخنرانی فیزیک، مردان حاضر در اتاق تماس می گیرند و عموماً نفرت انگیز هستند. از خواهرزاده انید پرسیدم که آیا او تجربه مشابهی در ادینبورگ داشته است، اما ظاهراً تجربه نکرده است، و او ظاهراً قاطعانه گفت که گلاسکو “بسیار بدتر” است. با این وجود، حرفه انید باید تنها بوده باشد. او به فیزیک نزدیک بود و همیشه مشکلات را به صورت کمی حل می کرد و اولین پذیرنده روش های محاسباتی بود. اما بی پایان بودن اولین زن در این یا آن، تنها زن بودن در اتاق… باید برای او طاقت فرسا بوده باشد. به نظر می رسد از آنچه من شنیدم او اجازه نداد که او را اذیت کند. شخصیت زنی که در گفت‌وگوهای مختلف با او روبرو شد، یکی از مربیان و حامیان فوق‌العاده زن و مرد و یک پیشگام واقعی بود.
