هفته گذشته، وست مورلند میزبان کنفرانس فناوری و زیرساخت انرژی انعطاف پذیر با همکاری دانشگاه ویرجینیای غربی بود. اعضای هیئت علمی، دانشجویان و کارفرمایان را گرد هم آورد تا در مورد مسیرهای آینده بحث کنند. من در حالت گوش دادن بودم.
خطی که به سمت من پرید از بلندگوی پنل کارفرما بود. او در پاسخ به سوالی در مورد استفاده از هوش مصنوعی پیشنهاد کرد که «دو نوع کارمند وجود خواهد داشت: آنهایی که مایل به استفاده از هوش مصنوعی هستند و کسانی که تمایلی به استفاده از هوش مصنوعی ندارند» و پیشنهاد کرد که این کارمندان به پایین‌ترین پله‌ها فرستاده شوند. سایر اعضای میزگرد با سر به تایید تکان دادند. آنها افزودند که مهارت‌های سنتی همچنان اهمیت خواهند داشت، اما تمایل به تعامل با هوش مصنوعی برای حل مشکلات، غیرقابل مذاکره است.
هنگام بحث در مورد «مهارت‌های نرم» که اغلب مورد تمسخر قرار می‌گیرند، آنها مهارت‌های ارتباطی مؤثر را به‌عنوان تمایل و توانایی برای اشاره به مشکلات به روسای با درایت اما واضح تعریف می‌کنند. به همان اندازه که مربوط به خلق و خو بود، به مهارت هم مربوط بود. من مطمئن نیستم که چگونه این را در یک تمرین ارزیابی عملکرد به تصویر بکشم. ما می‌توانیم «توانا» را بگیریم، اما مطمئن نیستم چگونه «میل» را بگیریم.
دو موضوع سازماندهی کنفرانس انرژی و ساخت پیشرفته بود، بنابراین شنیدن تماس های مکرر برای برق و مهندسان تعجب آور نبود. کارفرمایان از چالش‌های استخدام نامزدهای “واجد شرایط” در منطقه – پنسیلوانیا غربی، ویرجینیای غربی و شرق اوهایو – شکایت کردند، اما من از تعریف آنها از “واجد شرایط” شگفت‌زده شدم. آنها 5 تا 7 سال تجربه مرتبط علاوه بر آموزش و مدارک مناسب می خواستند. وقتی یکی از مخاطبان هوشیار پرسید که فارغ التحصیلان جدید چگونه باید وارد شوند، مکثی رخ داد و به دنبال آن اشاره های نیمه دلی به دوره های کارآموزی انجام شد.
من هرگز در مورد یک دوره پنج ساله کارآموزی نشنیده ام.
آنها به موانع دیگری برای پر کردن موقعیت‌ها، مانند کمبود گزینه‌های مراقبت از کودکان و محدودیت حمل‌ونقل عمومی اشاره کردند. یکی از مدیران به آزمایش مواد مخدر اشاره کرد، اگرچه گروه به سرعت از آن عبور کردند. اما من نتوانستم از مشکل مرغ و تخم مرغ کنار گذاشتن افرادی که هنوز سالها تجربه ندارند بگذرم. (یکی از سخنرانان در پاسخ به سوالی درباره اینکه کالج‌ها چه کمکی می‌توانند انجام دهند، درخواست کرد به پایگاه داده فارغ‌التحصیلان ما دسترسی داشته باشد تا شرکت او بتواند کاملاً روی افرادی تمرکز کند که مدتی در آنجا بوده‌اند.) اگر کسی به دنبال توضیحی در مورد اینکه چرا افراد در 20 سالگی خود را مستعد سیاست‌های رادیکال می‌دانند، به نظر می‌رسد این مکان خوبی برای شروع است.
یک پانل جداگانه به ننگ نسلی که هنوز به آموزش حرفه‌ای و کالج‌های اجتماعی چسبیده است نگاه کرد. والدینی که در دهه‌های 1980 و 1990 بزرگ شدند، این پیام را دریافت کردند که مشاغل یقه آبی رو به مرگ هستند و فناوری پیشرفته آینده است. در دفاع از آنها، این دوران کوچک سازی و برون مرزی بود، بنابراین این ایده به موقع بود. با این حال، با بازنشستگی نسل رونق معامله‌گران ماهر، اغلب هیچ گروهی با اندازه قابل مقایسه پشت سر آنها وجود ندارد. من مطمئن نیستم که دپارتمان های منابع انسانی بر اساس انتظارات تجربه خود به این واقعیت رسیده باشند، بنابراین برخی از آنچه که از دیدگاه کارفرما کمبود به نظر می رسد حداقل تا حدی به خودی خود تحمیل شده است. با این حال این درست است که بسیاری از والدین در حال حاضر توصیه های خود را به فرزندانشان بر اساس دنیایی است که از دهه 1990 و 2000 به یاد دارند.
راه حلی که پانل کوچک ارائه کرد دو بخش داشت: دسترسی به بچه‌ها در ابتدای کلاس هشتم و مشارکت دادن والدین آنها در حین انجام این کار. عدم تایید والدین می تواند کودکان را از حوزه های مورد علاقه دور کند. من نمی توانم مخالفت کنم.
گروهی از دانشجویان فعلی نقطه برجسته بود. هنگامی که از آنها پرسیده شد که آنها به دنبال چه چیزی در کارفرمایان هستند، برخی از آنها ارزش هایی را ذکر کردند که با ارزش های خود مطابقت دارد. هیچ کس به برنامه های بازنشستگی اشاره نکرد. یکی برای دفاع از آبروی نسلش دست به کار شد و گفت نسلش می خواست کار کند، اما گاهی او را می بستند. دانشجوی دیگری از کارفرمایان درخواست کرد که فرصت‌های شغلی را برای دانش‌آموزان فراهم کنند تا بتوانند درک کنند که واقعیت روزمره شغل واقعاً چگونه است. (به اعتبار او، یکی از اعضای پانل بعدی موافقت کرد و اشاره کرد که هزینه هر روز یا هفته نظارت برای کارفرما اساساً صفر است.)
از روزی دور شدم که غرق در انتظارات به نظر می رسید. کارفرمایان می خواهند کارگران باتجربه بلافاصله از دروازه خارج شوند، که تجربه اینگونه نیست. دانش‌آموزان فرصت‌های خواندنی می‌خواهند که به آنها اجازه می‌دهد به نقش‌ها تبدیل شوند. مدارس می‌خواهند نیازهای کارفرمایان را برآورده کنند، اما اصطلاحاتی مانند «مهارت‌های ارتباطی» را متفاوت تعریف می‌کنند.
با این حال، ایده پرداختن به بخش “مایل” “تمایل و توانایی برای اشاره به مشکلات” را دوست داشتم. این به ایده کلاسیک آموزش شخصیت برمی گردد. بله، دانش آموزان باید آخرین فن آوری را بدانند و بله، کارفرمایان باید کمی واقع بین باشند. اما وقتی نوبت به وظیفه مربیان می رسد، ممکن است مجبور شویم به ریشه های خود بازگردیم. من سوار هستم.
