هوش مصنوعی به طور فزاینده ای با زندگی شخصی جوانان در هم آمیخته است، از جمله در طول سال های دانشگاه، زمانی که بسیاری در حال توسعه هویت خود و ایجاد روابط معنادار هستند. اما از آنجایی که هوش مصنوعی به منبع حمایت عاطفی و همراهی تبدیل می‌شود، تحقیقات جدید پروژه ریتم نشان می‌دهد که جوانان لزوماً به فناوری اعتماد نمی‌کنند تا برای مشاوره به آن مراجعه کنند – آنها فقط باید آن را کمتر از اعتماد به انسان دیگر خطرناک بدانند.
در اوایل سال جاری، این سازمان تحقیقاتی را بر اساس نظرسنجی از نزدیک به 2400 جوان 13 تا 24 ساله – از جمله بیش از 500 جوان 18 تا 24 ساله – منتشر کرد و بررسی کرد که چگونه استفاده از هوش مصنوعی با زندگی اجتماعی، رفاه عاطفی و روابط آنها تداخل دارد.
امروز، پروژه ریتم تحقیقات جدیدی را منتشر کرد که بر اساس این یافته‌ها از طریق مصاحبه با 29 جوان از مطالعه اصلی – از جمله 19 نفر که در حال حاضر در کالج ثبت نام کرده‌اند یا مدرک کارشناسی یا کاردانی را به پایان رسانده‌اند، استوار است. مصاحبه ها روی دو گروه مشخص شده در نظرسنجی اصلی متمرکز بود: کسانی که برای حمایت شخصی و عاطفی به هوش مصنوعی روی می آورند و کسانی که با شخصیت ها و شخصیت های هوش مصنوعی تعامل دارند.
آلیسون لی، رئیس تحقیق و توسعه در پروژه ریتم، می‌گوید یکی از برجسته‌ترین یافته‌ها این است که چگونه جوانان خطرات درک شده اعتماد به هوش مصنوعی را در مقابل ریسک‌های باز شدن با دیگران ارزیابی می‌کنند.
لی می‌گوید: «آنچه می‌گفتند این بود که وقتی به هوش مصنوعی روی آوردم، می‌دانم که توهم‌آور است، می‌دانم که من را به وحشت می‌اندازد، می‌دانم که درگیر تمام این رفتارهای مشکل‌ساز است». “اما آنها احساس می کنند به عنوان یک خطر بسیار قابل کنترل تر از زمانی که من به یک شخص مراجعه می کنم.”
او اضافه کرد: بیرون آمدن با یک فرد ترسناک است، آسیب پذیر است و شما از قضاوت و واکنش عاطفی آنها می ترسید. اما رویدادهای عاطفی بزرگ نشانه‌ای از تجربه انسانی هستند… بنابراین برای جوانان بسیار منطقی است که به دنبال مکانی باشند که آن احساسات بزرگ مکانی امن برای فرود آمدن داشته باشند و بتوانند آن را درک کنند.»
هوش مصنوعی چگونه روابط را شکل می دهد: این تحقیق تجربیات مصاحبه شوندگان با هوش مصنوعی رابطه‌ای را بررسی کرد، از جمله اینکه چگونه آنها شروع به استفاده از این فناوری کردند، چرا برای حمایت عاطفی به آن روی آوردند، آیا روابط واقعی آنها تغییر کرد یا نه، و چه چیزی را از دوستان و خانواده به اشتراک می‌گذاشتند یا از آنها پنهان می‌کردند. چهار موضوع مشترک پدیدار شد.
- خرابی در روابط منجر به استفاده از هوش مصنوعی شده است. تقریباً همه مصاحبه شوندگان توضیح دادند که پس از یک چالش یا اختلال بین فردی خاص، به جای تنهایی عمومی، برای حمایت عاطفی به هوش مصنوعی روی آوردند. این تجربیات از درگیری با دوستان یا شرکای عاشقانه گرفته تا زمان‌های دیگری که شرکت‌کنندگان احساس می‌کردند به کسی نیاز دارند تا به او اعتماد کنند، متغیر بود.
- هوش مصنوعی نسبت به انسان ها کمتر احساس خطر می کرد. شرکت‌کنندگان اغلب هوش مصنوعی را مکانی امن‌تر برای به اشتراک گذاشتن نگرانی‌های شخصی خود می‌دانند، زیرا مدیریت نقص‌های آن، از جمله سوگیری یا اعتبار بیش از حد، آسان‌تر از احتمال قضاوت، شایعات یا واکنش‌های احساسی از سوی شخص دیگر است. همین نگرانی‌ها همچنین باعث شد شرکت‌کنندگان استفاده عاطفی خود از هوش مصنوعی را از دیگران پنهان کنند.
- هوش مصنوعی عادات روابط موجود را تقویت کرده است. مصاحبه ها نشان داد که هوش مصنوعی یا به عنوان پل یا گوه ای بین جوانان و روابط انسانی آنها عمل می کند. برخی از شرکت کنندگان از هوش مصنوعی برای در نظر گرفتن دیدگاه های جایگزین یا آماده شدن برای گفتگوهای دشوار استفاده کردند، در حالی که برخی دیگر دریافت اعتباری را توصیف کردند که دیدگاه های موجود آنها را در مورد تعارضات بین فردی تقویت می کرد.
- تشخیص خطر هوش مصنوعی، پادمان ها را ارتقا می دهد. شرکت‌کنندگانی که رفتار مشکل‌ساز هوش مصنوعی را درک می‌کردند و نسبت به آن ابراز نگرانی می‌کردند، احتمالاً تلاش‌هایی را برای محافظت از خود توصیف می‌کردند، مانند تعیین مرزها در اطراف استفاده از هوش مصنوعی یا فشار دادن فناوری برای به چالش کشیدن مفروضات خود به جای تأیید صحت آنها. با این حال، آگاهی از این خطرات به تنهایی باعث نشده که بازیگران روش استفاده از هوش مصنوعی را تغییر دهند.
لی گفت این مصاحبه ها نشان می دهد که چگونه هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک خروجی ارزشمند برای جوانان عمل کند تا احساسات خود را پردازش کنند و در مورد چالش های شخصی شفافیت کسب کنند. او گفت که این نگرانی زمانی ایجاد می شود که هوش مصنوعی تنها منبع حمایت عاطفی آنها شود.
لی گفت: «آنچه ما نمی‌خواهیم این است که هوش مصنوعی تنها عصایی باشد که در حال حاضر در این دروازه به آن روی می‌آورند… زیرا در حال تبدیل شدن به مکانی عالی برای گرفتن شما در هنگام سقوط است.»
لی گفت با در نظر گرفتن این موضوع، دو عامل در تعیین اینکه آیا هوش مصنوعی روابط جوانان را تقویت می کند یا تضعیف می کند بسیار مهم است: انواع سؤالاتی که آنها از فناوری می پرسند و اینکه آیا آنها افراد واقعی دارند که برای حمایت به آنها مراجعه کنند.
او گفت: “اگر آنها فعالانه هوش مصنوعی را تحت فشار قرار دهند تا دیدگاه دیگران را درک کند، چه برای بهبود خود یا برای بازگرداندن یک رابطه، هوش مصنوعی اغلب به عنوان یک پل عمل می کند.” اما اگر فقط به‌دنبال تأیید اعتبار به‌صورت منظم هستید، فقط به دنبال شنیده شدن و تایید شدن هستید – و این همان چیزی است که هوش مصنوعی را به انجام آن سوق می‌دهید – به احتمال زیاد هوش مصنوعی به‌گونه‌ای عمل می‌کند که بین شما و روابط واقعی‌تان فاصله می‌گیرد.»
تقویت ارتباطات انسانی: لی گفت این یافته‌ها سوالاتی را در مورد اینکه چگونه کالج‌ها و دانشگاه‌ها می‌توانند به دانشجویان کمک کنند تا روابط خود را با هوش مصنوعی هدایت کنند و در عین حال ارتباطات انسانی را که به رفاه و احساس تعلق آنها در دانشگاه کمک می‌کند، تقویت کنند، ایجاد می‌کند.
او گفت که مؤسسات باید در نظر داشته باشند که دانش‌آموزان در هنگام تجربه چالش‌های عاطفی به طور طبیعی به کجا می‌روند و چگونه شبکه‌های حمایتی خود را گسترش دهند. در حالی که مدیران زمان و ظرفیت محدودی برای ارائه پشتیبانی دارند، کالج‌ها می‌توانند به دانشجویان کمک کنند تا با طیف وسیع‌تری از افرادی که به طور منظم با آنها ارتباط برقرار می‌کنند، ارتباط برقرار کنند.
او گفت: «بسیاری از جوانان عمدتاً با دوستانشان ارتباط برقرار می‌کنند یا از طریق پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام یا Discord یا هر پلتفرم دیجیتالی دیگری که در آن هستند، به دنبال کمک هستند یا به آنها کمک می‌کنند. “به همین دلیل است که کلود و ChatGPT بسیار پرکار هستند. شما فقط احساس می کنید در حال ارسال پیامک هستید یا [direct messaging] یک نفر، و برای این نسل، آنها با ارسال پیامک و DM به نزدیکترین معتمدان خود بزرگ شدند.
“بنابراین چگونه می توانید این روش را به عنوان راهی برای جستجوی کمک به همان اندازه برای خدمات و پشتیبانی کالج آسان کنید؟” او افزود.
در نهایت، لی گفت، قالب‌بندی مجدد مکالمات در مورد استفاده رابطه‌ای از هوش مصنوعی توسط جوانان می‌تواند به آنها کمک کند تا مزایای بالقوه – نه فقط خطرات – روی آوردن به افراد به جای هوش مصنوعی را در نظر بگیرند.
او گفت: “خطرات ناشی از روی آوردن به مردم واقعاً ترسناک و پیامد است و ثابت و از نظر فیزیولوژیکی فعال می شود.” اما اگر بخواهید مزایای روی آوردن به هوش مصنوعی را در مقابل پاداش های روی آوردن به انسان ها در نظر بگیرید، پاداش روی آوردن به انسان بیشتر از معنای روی آوردن به هوش مصنوعی خواهد بود.
او گفت که برای رهبران آموزش عالی، کمک به دانش آموزان در شناخت مزایای منحصر به فرد ارتباط انسانی به همان اندازه مهم است که آموزش آنها در مورد خطرات بالقوه تکیه بر هوش مصنوعی برای حمایت عاطفی.
او گفت: “دیده شدن و مشاهده گروهی از دوستانی که واقعاً شما را دوست دارند و شما را پایین نگه می دارند و به شما پایکوبی می کنند، پاداش زیبا و قدرتمند روابط انسانی است.” “یک کاری که امیدوارم جوانان بیشتری انجام دهند این است که بگویند، “بیایید همه چیز در مورد هوش مصنوعی نباشیم یا هوش مصنوعی را ممنوع کنیم.”
محتوای بیشتری مانند این را مستقیماً به صندوق ورودی خود دریافت کنید. در اینجا مشترک شوید.
