برندان کانتول و بارت تیلور، کارشناسان مدیریت آموزش عالی، گفتند که نوشتن کتاب جدید آنها دشوار است. در طول دو سال گذشته، آنها سعی کرده‌اند تا با جریان اخبار آموزش عالی که هر تیتر رسواتر از گذشته بود، هماهنگی داشته باشند – آژانس‌های فدرال بودجه تحقیقاتی را کاهش دادند، دولت ترامپ ده‌ها تحقیق در مورد شیوه‌های پذیرش دانشگاه‌ها آغاز کرد و دولت‌های ایالتی مستقیماً در برنامه‌های درسی و حکمرانی مشترک دخالت کردند، تا به چند پیشرفت قابل توجه اشاره کنیم.
تیلور، استاد تحصیلات تکمیلی در دانشگاه تگزاس شمالی، می‌گوید: «وسوسه‌ای وجود داشت که به‌عنوان نوعی جمع‌آوری اخبار خدمت کنیم، اما ما نمی‌خواستیم این کار را انجام دهیم». ما پروفسور هستیم.
تیلور گفت، بنابراین به جای تلاش برای تجزیه و تحلیل اخبار، آنها سعی کردند “توضیح دهند که چگونه به این نقطه رسیدیم و سپس روشی قوی برای فکر کردن در مورد آنچه قرار است از اینجا اتفاق بیفتد ارائه دهند.”
کتاب حاصل، دانشگاه پست لیبرال کانتول، که آموزش عالی و سیاست آموزشی را در دانشگاه ایالتی میشیگان تدریس می کند، گفت (انتشارات آموزشی هاروارد، 2026)، چارچوبی را برای خوانندگانی فراهم می کند که می خواهند اخباری را که می خوانند بفهمند. این کتاب به بررسی نیروهای حزبی می‌پردازد که در چند دهه گذشته حکمرانی آموزش عالی را شکل داده‌اند و به رهبران دانشگاه ایده‌هایی ملموس در مورد چگونگی حفظ مأموریت آموزش عالی و هدایت مؤسسات خود – و در کل بخش – در طول این دوره مداخله فزاینده دولت ارائه می‌دهد.
Inside Higher Ed با Cantwell و Taylor از طریق Zoom در مورد این کتاب، تفاوت‌های بین حکومت نئولیبرال و پسا لیبرال، و نحوه برخورد رهبران آموزش عالی در لحظه صحبت کرد.
مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.
Inside Higher Ed: بسیاری از رویدادهای خبری پرمخاطب در سال گذشته بی‌سابقه خوانده شده‌اند، اما با نگاهی به گذشته، آیا سابقه‌ای وجود دارد که افراد دیگر از قلم انداخته باشند؟
تیلور: درست است که همه چیز بی سابقه است زیرا همه چیز به سرعت در حال توسعه و افزایش است. من فکر می‌کنم که ما پیشینه‌های زیادی را برای راه‌هایی شناسایی کرده‌ایم که در آن دولت‌ها به‌طور سیستماتیک قدرت خود را بر آموزش عالی گسترش می‌دهند و ظرفیت حرفه‌های دانشگاهی – افرادی که در دانشگاه‌ها کار می‌کنند – را برای شکل‌دهی به تصمیم‌گیری آموزش عالی محدود می‌کنند. این گسترش اختیارات ایالتی در زمینه هایی مانند برنامه درسی و پرسنل به توضیح بیشتر برخی از اخبار بیشتری که از دولت فدرال در چند سال گذشته منتشر شده است کمک می کند… این اقدامات ایالتی همچنین به توضیح چگونگی مشکوک شدن دولت ها – و برخی از مردم – به شیوه های عملکرد آموزش عالی کمک کرده است. [why state leaders] شروع به توسعه این روش جدید برای مدیریت آموزش عالی کرد.
Inside Higher Ed: دانشگاه نئولیبرال در مقابل دانشگاه پست لیبرال چیست؟
کانتول: ما در سال 2019 کتابی نوشتیم و بسیار سخت کار کردیم تا از اصطلاح “نئولیبرال” اجتناب کنیم، تا حدی به این دلیل که این اصطلاح در حوزه ما و دیگران برای توصیف هر چیزی که ما دوست نداشتیم بسیار ضعیف استفاده می شد. خوب، ما در واقع در این کتاب آن را پذیرفتیم زیرا آن را فرصتی برای ترسیم اهداف آموزش عالی و درک کلی از چگونگی پیگیری آن اهداف دیدیم. بنابراین دانشگاه نئولیبرال – یا حکومت نئولیبرال – آموزش عالی است که به سمت کالاهای خصوصی سوق داده شده است: جذب افراد به کار، تولید ثروت، کمک به نوآوری، و انجام کارها به نحو احسن. این یک آموزش عالی است که کاملاً گسترده و باز بود و این ایده را داشت که افراد بیشتری باید شامل شوند.
در این شرایط، زمانی که هدف بیش از هر چیز دستیابی به نتایج اقتصادی بود، آموزش عالی از طریق رقابت سازماندهی شد. رقابت، پاسخگویی و مدیریت غیرمستقیم دولتی از طریق مواردی مانند بودجه عملکرد برای هدف قرار دادن کالج ها و دانشگاه ها از دور و هدایت آنها به سمت نتایج خوب خصوصی استفاده شده است. این طرز تفکر درباره آموزش عالی – اگرچه عناصر زیادی از آن وجود دارد که هنوز فعال هستند – واقعاً در حال فروکش است و طرز فکر جدیدی در مورد آموزش عالی و مدیریت آموزش عالی در حال ظهور است.
تیلور: ما از مفهوم “توافق حکمرانی” برای صحبت در مورد هدف، به قول برندان، و سپس ابزارهای پیگیری آن هدف استفاده می کنیم. [through] سیاست و اجرای پایین دستی ساده ترین راه برای اندیشیدن به تغییر حکومت نئولیبرال به حکومت پسا لیبرال، دور شدن از هدف خیر خصوصی به چیزی است که ما آن را خیر حزبی می نامیم. ما خیر حزبی را به دو معنا تعریف می کنیم. اولاً، به طور گسترده درک شده است که آموزش عالی باید تحت کنترل سیاسی بیشتری قرار گیرد – ائتلاف های حاکم در سطح ایالتی باید قدرت بیشتری بر دانشگاه های دولتی داشته باشند و اعمال کنند. این تا حد زیادی یک پروژه دو حزبی است. در ایالت های قرمز، ایالت های آبی و بنفش متفاوت به نظر می رسد، اما در ایالت های مختلف، دولت ها کنترل و قدرت خود را بر آموزش عالی به روش های مستقیم تری نسبت به مدیریت غیرمستقیم رقابت که مشخصه نئولیبرالیسم است، گسترش می دهند.
حس دوم خوب حزبی [looks at specifics]- زیرا دو حزب سیاسی بزرگ در ایالات متحده وجود دارد و آنها کارهای بسیار متفاوتی انجام می دهند. ایالت های تحت کنترل جمهوری خواهان عموماً بسیار تهاجمی تر بوده اند و در مسائلی مانند برنامه درسی، حکومت مشترک، شرایط کار معلمان، و آموزش و یادگیری بسیار بیشتر از دولت های دموکرات یا تقسیم شده مداخله کرده اند. بنابراین آنها کارهای مختلفی انجام می دهند، اما همه آنها در حال گسترش قدرت بر آموزش عالی هستند.
اگر ما بودجه مبتنی بر عملکرد، یا بودجه مبتنی بر نتایج را به عنوان یک مکانیسم حاکمیتی در نظر بگیریم، این امر ضمنی به این معناست که نمی توان به آموزش عالی برای دستیابی به اهدافش اعتماد کرد – که باید پاسخگو باشد. اگر به نظر می رسد که آنها کار نمی کنند، شاید دولت ها رویکرد مستقیم تری برای پاسخگویی داشته باشند. من فکر می کنم که این اتفاق به ویژه در حال رخ دادن است، اما نه فقط در حالت های قرمز.
Inside Higher Ed: در کتاب از یک «اسب تروا نئولیبرال» صحبت می کنید. این به چه معناست و مصادیق آن چیست؟
تیلور: ما از عبارت «اسب تروای نئولیبرال» برای نشان دادن ابتکار یا تلاشی استفاده می‌کنیم که با هدف پسا لیبرالی خیر حزبی سازگار است، اما با عباراتی که برای دولت‌های نئولیبرال آشنا است، پنهان یا خوانا شده است. اگر شما فردی هستید که – مانند من – مدتی در زمینه تحصیلات عالیه بوده اید، در مفروضات و روش های کار نئولیبرالی غرق شده اید. وقتی کسی می‌گوید: «ما باید این کار را انجام دهیم زیرا آموزش عالی را کارآمدتر می‌کند» یا «چون بازده سرمایه‌گذاری را افزایش می‌دهد»، بحث کردن با آن سخت است، زیرا فرض پیش‌فرض برای چندین دهه حکومت نئولیبرالی این است که هدف آموزش عالی همین است… روکش نئولیبرالی بر چیزی که به خودی خود یک هدف پسا لیبرالی دارد – از عبارت Trojanole ما استفاده کنید.
کانتول: چند نمونه می تواند قوانینی باشد که در چندین ایالت تصویب شده است که دانشگاه ها را موظف می کند تا بررسی ها را انجام دهند و برنامه ها را بر اساس ثبت نام حذف کنند. [Laws] تمرکز بر کارایی و اطمینان از اینکه ارزش خوبی برای پولی که در برنامه صرف می‌شود – برای مثال، آیووا و اوهایو را در نظر دارم – اغلب با قوانینی همراه است که نقش مستقیم‌تری در تغییر شکل برنامه درسی از طریق مراکز مدنی و تغییر الزامات آموزشی عمومی ایفا می‌کنند. بنابراین شما این یک قانون را دارید که در نهایت برنامه هایی را که دولت دوست ندارد با استفاده از ابزاری که دلپذیرتر و مشروع تر به نظر می رسد، خاموش می کند. اسب تروا نئولیبرال اغلب با انواع دیگری از کنترل مستقیم تر همراه است. شما به اسب خوش آمدید و سپس [direct controls] پاپ ایالت
Inside Higher Ed: شما برای کتاب تحقیق کردید که متوجه شد بسیاری از شک و تردیدهای عمومی در مورد این بخش بر این موضوع متمرکز است که آیا آموزش عالی ارزش های یک فرد را دارد یا نه، نه لزوماً تردید در مورد هزینه یا کارایی. این یافته چگونه روشی را که دانشگاه‌ها باید به افکار عمومی ارائه کنند تغییر می‌دهد؟
تیلور: این طرز تفکر نسبتا کوتاهی در مورد تغییر حکومت نئولیبرال به پسا لیبرال است. تحت حکومت نئولیبرال – چون یک مدل خوب خصوصی است و تمرکز بر ارائه کارآمد آن مزایا است – رایج‌ترین پاسخ به بدبینی یا انتقاد عمومی این است که بگوییم: “ما واقعاً بازده سرمایه‌گذاری بالایی داریم. فارغ‌التحصیلان ما حقوق خوبی دریافت می‌کنند. ما هر کاری می‌توانیم انجام می‌دهیم تا آموزش مقرون به صرفه باشد.” همه این موارد کارایی را نشان می دهد و نشان می دهد که بازده خصوصی در واقع تحویل داده می شود. اما خیلی بعید است که این شک و تردید کسی را که می‌گوید «فکر می‌کنم این دانشگاه ارزش‌های من را ندارد» یا «فکر می‌کنم این بخش از کار دانشگاه با ارزش‌های من مشترک نیست» را آرام کند.
اگر می توانید یک مقام دولتی را تصور کنید که نسبت به وجود برنامه مطالعات جنسیتی ابراز تردید می کند، نشان می دهد که فارغ التحصیلان آن برنامه حقوق بالایی دریافت می کنند بعید است که آن شخص را متقاعد کند که برنامه را باز نگه دارد. این انتقادی که می کردند نیست. چیزی که می گفتند این بود که «به نظر من نباید مطالعات جنسیتی در دانشگاه ارائه شود». بنابراین، من فکر می‌کنم این واقعیت که تعداد زیادی از پاسخ‌دهندگان نشان می‌دهند که آموزش عالی را به‌عنوان اشتراک‌کننده ارزش‌های خود نمی‌دانند، نشان‌دهنده کاملاً واضحی است که ادامه صحبت در مورد ارائه مؤثر مزایای خصوصی، استفاده از قوانین ترتیبات حاکمیت قبلی برای ایجاد اعتماد است، نه قوانین فعلی.
کانتول: روسای جمهور وجود دارند که می دانند این شکاف ارزشی یک مشکل است. من به عنوان مثال به ران دانیلز جانز هاپکینز اشاره می کنم، اما پاسخ او این بود که “می دانید؟ حق با مردم است و ما باید به دانشگاه محافظه کارتری برویم.” این یکی از راه های پاسخ دادن به آن است. راه دیگری برای پاسخ دادن ممکن است این باشد که بگوییم: «هی، بیایید در مورد ارزش‌هایمان در دانشگاه، با دانشگاه آنگونه که هست، اجماع داخلی ایجاد کنیم، و سپس روی برقراری ارتباط با گروه‌های اجتماعی، با عموم مردم، با اعضای مجلس قانونگذاری ایالتی، در مورد اینکه ارزش‌های ما واقعاً چیست و چگونه آنها را زندگی می‌کنیم، کار کنیم.» نه چندان دفاع کردن، بلکه روشن کردن این که دانشگاه چه کاری انجام می‌دهد و چرا کارها را به روشی که انجام می‌دهد، برای کمک به پر کردن شکاف بین آنچه مردم فکر می‌کنند دانشگاه است و چرا فکر می‌کنند با ارزش‌هایشان در تضاد است.
Inside Higher Ed: شما از رؤسای جمهور می خواهید که آموزش عالی را رهبری کنند، نه فقط دانشگاهشان. این در عمل چگونه به نظر می رسد؟
تیلور: هر زمان که این نوع اختلال اجتماعی وجود داشته باشد، فرصت هایی برای برخی افراد وجود خواهد داشت که از آن استفاده کنند و سعی کنند موقعیت خود را بهبود بخشند – موقعیت دانشگاه خود، موقعیت گروه خود. تحت حکومت نئولیبرال، این امر به شدت تشویق می شد. هدف شما به عنوان یک واحد، دانشگاه یا رهبر سیستم بهبود موقعیت رقابتی خود در برابر سایر واحدها، دانشگاه ها یا سیستم ها بود. ما به طور فزاینده ای بر این باوریم که خصومتی که آموزش عالی با آن روبه رو است – در حالی که اغلب افراد و موسسات آن را بسیار شدید احساس می کنند – واقعاً متوجه خود آموزش عالی به عنوان یک نهاد اجتماعی است.
بنابراین، اگر یکی از مدیران دانشگاه به این اختلال نگاه کند و بگوید: «اینجا فرصتی برای من است تا با استفاده از برخی از این فرصت‌های جدید، وضعیت خود را در دانشگاه بهبود بخشم»، این ممکن است به یک دانشگاه خاص کمک کند تا در رتبه‌بندی بالا برود، و این ممکن است برای شغل آن رئیس یا مدیر واحد مفید باشد. اما در زمانی که کل بخش با این مداخلات دولت ایالتی مواجه است، این نوید خوبی برای آموزش عالی نیست و ارائه مزایایی که انتظار می رود ارائه کنیم را دشوارتر می کند. بنابراین ما سعی می کنیم آن افراد را تشویق کنیم که بخش را رهبری کنند، نه فقط واحد خاص خود را – به این فکر کنند که خود آموزش عالی مورد حمله قرار گرفته است و چه کاری می توانند برای حمایت از آموزش عالی انجام دهند.
کانتول: رهبران آموزش عالی می توانند به حمایت از این تلاش ها کمک کنند و به ما کمک کنند تا به نوعی مکان جدید، فراتر از جایی که اکنون هستیم، برویم، با شروع کاملاً صادقانه در مورد آنچه آنها به عنوان جهت گیری دولت های ایالتی و دولت فدرال می بینند.
برای مثال، من تلاش‌ها برای خنثی کردن ابتکارات حذف تبعیض نژادی و شمول را که حداقل از اواسط دهه 1960 در این کشور در جریان است، به عنوان یکی از هدف‌های احتمالی تعریف دوم از خیر حزبی می‌دانم – جایی که حزب جمهوری‌خواه ایده‌ای دارد که جامعه چگونه باید باشد و جامعه باید به چه کسی خدمت کند – و فکر می‌کنم اگر رهبران آموزش عالی می‌توانند به ایجاد اعتماد کمک کنند. این در مورد بازگشت به نسخه آموزش عالی قبل از دوران حقوق مدنی است، و آن دوران چگونه بود؟ کوچکتر بود. افراد بسیار کمتری در آموزش عالی شرکت کردند. بر اساس نژاد و جنسیت ساختار یافته بود. این شامل ارتباطات بسیار کمتری با مردم در سراسر جهان بود و این ارتباطات منجر به گسترش پویا سیستم علمی در ایالات متحده و سراسر جهان شد. لازم نیست آن را به شکلی هشدار دهنده توضیح دهید. شما حتی لازم نیست آن را به طور صریح اخلاقی یا سیاسی توضیح دهید، بلکه آن را به عنوان آنچه در حال وقوع است بیان کنید. هر گونه تحلیل جدی از برخی سیاست های فدرال و ایالتی شما را به این نتیجه می رساند.
