برای دانش آموزانی که علاقه مند به انتقال از یک کالج محلی به یک مؤسسه لیسانس هستند، به دلیل پیچیدگی های انتقال اعتبار می تواند چالش برانگیز باشد.
حتی در سیستم‌های آموزش عالی مانند دانشگاه شهر نیویورک (CUNY)، دانشجویان ممکن است در هنگام انتقال بین موسسات اعتبار خود را از دست بدهند، که می‌تواند هزینه‌های دریافت مدرک و همچنین زمان فارغ‌التحصیلی را افزایش دهد. طبق داده‌های سیستم، تقریباً نیمی (47 درصد) از انتقال‌های دانشگاهی جامعه CUNY اعتبار خود را از دست می‌دهند.
اعضای هیئت علمی نقش کلیدی در ارزیابی و اعمال اعتبار انتقالی دارند، اما تحقیقات قبلی نشان می‌دهد که اساتید می‌توانند با دست کم گرفتن یادگیری در سطح دانشگاه، پیشرفت دانشجویان را متوقف کنند.
یک مطالعه اخیر از CUNY درک اعضای هیئت علمی از انتقال را ارزیابی کرد و راه‌هایی را برای بهبود تحرک اعتبار دانشجو از دیدگاه اساتید توصیه کرد.
وضعیت فعلی: رایج ترین دلیلی که اعتبارات دانشجویان در برنامه مدرک آنها اعمال نمی شود این است که موسسه ارزیابی معتقد است که دوره الزامات برنامه را برآورده نمی کند.
مطالعه‌ای توسط MDRC غیرانتفاعی دانشگاه‌های تگزاس نشان داد که اعضای هیئت علمی در نحوه و زمان پذیرش اعتبار ناسازگار هستند، که بر اساس عواملی مانند جلسات موضوع کلاس، اهداف دوره، روش دوره، تکالیف، روش‌های نمره‌دهی و تکالیف مدرس متفاوت است.
محققان MDRC نوشتند: “گاهی اوقات، فرآیند ارزیابی اعتبار انتقال می تواند تا حدودی ذهنی باشد.”
مطالعه CUNY به دنبال درک نقش ادراک شده اعضای هیئت علمی در فرآیند انتقال و هنجارها بود، که ممکن است بسته به کالج و رشته متفاوت باشد، به منظور شناسایی شکاف‌ها در دانش اساتید یا ادراکاتی که مانع موفقیت انتقال می‌شوند.
دانشکده درک: نظرسنجی هایی که در اکتبر و نوامبر 2021 به 17381 استاد تمام وقت و پاره وقت در CUNY ارسال شد در مجموع 3871 شرکت کننده داشت. محققان اعضای هیئت علمی را بر اساس اینکه آیا آنها عمدتاً با دانشجویان انتقال عمودی آینده نگر (کسانی که در کالج های دو ساله باقی می مانند) یا با دانشجویان انتقالی که به دنبال لیسانس هستند، طبقه بندی کردند.
اعضای هیئت علمی با مدرک کاردانی کمتر سفیدپوست بودند، از انگلیسی به عنوان زبان اول خود استفاده می کردند، یا در نقش رهبری یا مشاوره ای خدمت می کردند. همچنین احتمال بیشتری دارد که خودشان در یک کالج محلی شرکت کرده و مدرک کاردانی را کسب کرده باشند. و مشخص شد که آنها به احتمال بیشتری در مورد نقل و انتقالات آینده می دانند و در فعالیت های مربوط به انتقال شرکت می کنند.
این نظرسنجی برخی تصورات غلط در مورد انتقال را برجسته کرد. تعداد قابل توجهی از پاسخ دهندگان نشان دادند که زمانی که یک دانشجو مدرک کاردانی را به پایان می رساند، واحدهای بیشتری منتقل می شود، که در CUNY درست نیست. علاوه بر این، کمتر از 40 درصد به درستی تشخیص دادند که دانشجویان انتقالی می توانند واحدهای اصلی را به واحدهای انتخابی تغییر دهند.
به همین ترتیب، پاسخ دهندگان عدم آگاهی در مورد عملکرد تحصیلی دانشجویان انتقالی را نشان دادند. بیش از 61 درصد از اعضای هیأت علمی در کالج‌های دو ساله و چهار ساله گفتند که نمی‌دانند برای معدل دانشجویان پس از انتقال چه اتفاقی می‌افتد، و 66 درصد از اعضای هیأت علمی در مقطع کارشناسی گفتند که نمی‌دانند چه تعداد از فارغ‌التحصیلان کالج آنها دانشجوی انتقالی هستند. (در سال‌های 2020-21، 43 درصد از فارغ‌التحصیلان مقطع کارشناسی CUNY دانشجویان انتقالی بودند.)
وقتی از مربیان دو ساله و چهار ساله کالج در مورد برداشت آنها از انتقال پرسیده شد، تفاوت هایی در پاسخ های خود نشان دادند. برای مثال، اساتید چهار ساله بیشتر احتمال می‌دهند که دانشجویان در دوره کارشناسی بیشتر یاد می‌گیرند، حتی اگر نام آن با دوره کاردانی یکسان باشد. اعضای هیئت علمی کالج های اجتماعی بیشتر از همتایان چهار ساله خود می گویند که برای دانشجویانی که در یک کالج دو ساله شرکت می کنند، انگ وجود دارد.
تقریباً نیمی از اعضای هیئت علمی دو ساله کالج گفتند که هرگز با همکاران خود در سایر دانشکده ها در مورد انتقال ارتباط برقرار نمی کنند. 60 درصد از اعضای هیئت علمی چهار ساله همین را گفتند.
این مطالعه خاطرنشان می‌کند: «به نظر می‌رسد که اعضای هیئت‌علمی در مقطع کارشناسی تشخیص می‌دهند که پشتیبانی انتقال آنها عالی نیست. احتمال کمتری وجود دارد که اعضای هیئت علمی در مقاطع کارشناسی نسبت به دانشکده کاردانی بگویند که همکارانشان تلاش می‌کنند چالش‌های انتقال را درک کنند، انتقال‌ها اطلاعات و مشاوره‌های شخصی‌سازی شده دریافت می‌کنند، و اینکه اساتید برای انتقال ارزش قائل هستند.»
محققان همچنین ارزیابی کردند که چگونه نظرات اساتید بسته به اینکه آیا در کالج‌های انتخابی کم و بیش کار می‌کردند متفاوت است. اعضای هیأت علمی در مؤسسات گزینشی بیشتر احتمال بیشتری داشتند که بگویند دانشجویان انتقالی باید دروس را مجدداً در رشته‌های خود بگذرانند، حتی اگر در دوره‌های مقطع کاردانی به خوبی موفق باشند، در مقایسه با اعضای هیئت علمی دو ساله یا دانشجویانی که در کالج‌های انتخابی کمتر هستند.
مربیان کالج‌های منتخب همچنین کمتر احتمال داشت که بگویند دانشجویان انتقالی باید بیشتر دوره‌های اصلی خود را در کالج دو ساله امتحان کنند یا معتقدند که دفتر مرکزی در CUNY نسبت به کارکنان کالج دو ساله‌شان باید بیشتر برای تسهیل نقل و انتقالات انجام دهد.
بر اساس یافته‌ها، محققان از مربیان می‌خواهند که از فعالیت‌های مربوط به انتقال خارج از کلاس درس خود، از جمله سیاست‌ها و پیامدهای انتقال، آگاهی بیشتری داشته باشند. بعلاوه، هم کالج های ارسال کننده و هم دریافت کننده ممکن است برای تعیین خط مشی ها و ایجاد مشوق هایی برای همکاری های بین بخشی برای بهبود انتقال نیاز به حمایت بیشتری از طرف شخص ثالث داشته باشند.
