هنر حرفه ای (نظر)

حرفه ای بسیار شبیه به یک اثر هنری است: ما منطقه ای را برای یادگیری انتخاب می کنیم – محیطی از انواع – که در آن می توان علاقه یا تمایل را دنبال کرد. ما با به دست آوردن دانش اساسی قبل از ایجاد چیزی که به جامعه بزرگتر کمک می کند ، شروع می کنیم. برخی ممکن است از تولید شده بهره مند شوند. دیگران ممکن است نباشند. برخی از تولید قدردانی می کنند. دیگران اگر چیز دیگری باشد ، از ساخته شده ، برنده نمی شوند. در مرکز نتیجه خود هنرمند است. دیگران در این راه تخصص ، زمان و بینش خود را به نتیجه می رسانند. این مهارت ها ، دیدگاه ها ، دانش ، انتخاب و رفتار هنرمند منحصر به فرد است که چه چیزی ایجاد شده است.

همه ما در آفرینش هنرمند هستیم. ما حرفه ای داریم که در آن انتخاب کرده ایم تا درگیر شویم. ما به عنوان فارغ التحصیلان یا دانشجویان دکترا ، اصول اولیه لازم برای رشته منتخب خود را کسب می کنیم. در طول زمان آموزش عالی ، ما بر دستیابی به مهارت ها و تکنیک های فنی برای کمک به حفظ و گسترش زمینه های آموزش خود تمرکز می کنیم. ما راهی را برای تبدیل شدن به متخصصان از طریق تجربه و اشتباه ، کشف و ناامیدی ، سود و ضرر انجام دادیم.

همانطور که با یک اثر هنری ، می توانیم از جایی از ناامنی شروع کنیم: آنچه ممکن است قطعات گیج کننده ای از یک ایده بیشتر به نظر برسد می تواند به روش هایی که تعجب آور و برآورده می شود ادغام شود. ما قطعات و قطعات را جمع می کنیم تا کاری کامل انجام دهیم یا حتی چیزی منحصر به فرد بسازیم. اما در حالی که ما با این روند خلاق و فکری سر و کار داریم ، باید در حد خاصی نیز کار کنیم. انتظارات و استانداردهای اخلاقی رفتار حرفه ای ما را راهنمایی می کند. درک این تفاوت ها برای شکل گیری هویت حرفه ای ضروری است.

هر حرفه ای انتظارات خاص خود را برای رفتار ، تصمیم گیری و پاسخگویی به همراه دارد. کمبریج “حرفه ای” را “خصوصیات مرتبط با افراد آموزش دیده و واجد شرایط” تعریف می کند. ما می توانیم مهارت های فنی قوی و دانش عمیق در رشته های خاص خود داشته باشیم. با این حال ، فقط آنها وقتی که ما واقعاً در تعامل بین نیروی کار با مقامات نظارتی ، همکاران ، اعضای تیم و مشتریان هستیم ، سطح حرفه ای ما را تضمین نمی کنند.

اگرچه داشتن مهارت و درک اساسی می تواند برخی از موفقیت های شغلی را تضمین کند ، اما در حقیقت ، توانایی دستیابی و استفاده از آنچه من “صلاحیت های انسانی محور” نامیده ام ، میزان بیشتری از عملکرد شغلی را تضمین می کند. صلاحیت های انسانی محور شامل رفتاری است که شامل احساس عمیق تر خودآگاهی است. شناخت و مدیریت رفتار و درک ما در مورد چگونگی تأثیرگذاری آنها بر تعامل با ما ، به ما کمک می کند تا با دیگران به روش هایی که ایجاد ارتباط مؤثر ، تصمیم گیری کارآمد ، حل و فصل تعارض سازنده و تلاش های مفید کار می کنیم ، با دیگران تماس بگیریم.

با توجه به این نکته ، بیایید از طریق برخی از تمرینات بازتابنده ساده ، هنر حرفه ای را بررسی کنیم. در نظر بگیرید سؤالات ارائه شده در اینجا برای تشویق تأمل صادقانه در مورد هنری که در حوزه های نفوذ خودمان ایجاد می کنیم ، در نظر گرفته شده است.

رفتار

نگرش ما بازتاب بیرونی از آنچه فکر می کنیم و چه احساسی داریم. نگرش ما نسبت به تکلیف ، همکار ، به خودمان یا خود زندگی ، از طریق رفتار ما نمونه ای است. آیا ما برای دیگران عزیز و عزیز هستیم؟ آیا لبخند می زنیم که در آینه می بینیم یا دائماً خودمان را برای کاری که انجام داده ایم (یا انجام نشده است) می سازیم؟ آیا ما تمایل داریم که در مورد مواردی که با آنها در تعامل هستیم به نتیجه گیری منفی برویم؟ آیا زحمت می کشیم ، مردم را در چشم ها نگاه می کنیم و لبخند می زنیم؟ یا ما بارگیری می شویم ، ما نیز حتی از Surly خودداری می کنیم؟ چگونه ظاهر می شویم؟ آیا ما برای بخشی از آن لباس پوشیده ایم – جایی که می خواهیم مورد احترام قرار بگیریم و جدی بگیریم – یا به نظر می رسد که ترجیح می دهیم با شکستن به نتفلیکس و خوردن چیپس سیب زمینی روی نیمکت باشیم؟

نگرش ما در مورد خودمان زیاد صحبت می کند ، و گاهی اوقات حتی لازم نیست که دهان خود را باز کنیم تا آن را فاش کنیم. گفتگوی داخلی ما می تواند بر رفتار بیرونی ما تأثیر بگذارد ، بنابراین ما باید از نگرش خود آگاه باشیم. در صورت لزوم می توانیم آن را بهبود بخشیم. ما می توانیم با بررسی نحوه پوشیدن ، شروع کنیم ، زیرا وضعیت وضعیتی و ظاهر فیزیکی ما پیام های غیر کلامی را منتقل می کند. اینکه چگونه خودمان را نشان می دهیم نیز باید در نظر بگیریم. آیا ما برای جلسات آماده هستیم؟ آیا ما با اعتماد به نفس صحبت می کنیم؟ آیا ما به طور فعال به دیگران گوش می دهیم و سهم آنها را ارزیابی می کنیم؟

نگرش ما نشان دهنده چارچوب ذهن ما است و ما نشان می دهیم که از طریق نگرش خود چه کسی هستیم. همچنین باید در نظر داشته باشیم که هر یک از ما بیش از خودمان نماینده هستیم. ما ارزش ها و اصالت جوامع حرفه ای خود را منعکس می کنیم.

مسئولیت

در محیط کار ، همه ما تعهدات ، پروژه ها یا وظایفی را که مدیریت می کنیم داریم. مسئولیت شامل تصرف تصمیمات ، اقدامات و نتایج ما است. کار شامل وابستگی متقابل است. برای ما نادر است که برای همه خودمان به یک هدف برسیم. حتی هنرمندان به افرادی احتیاج دارند که به آنها در توسعه مهارت های خود کمک کنند ، سازهای خود را تولید کنند ، شغل خود را در بازار قرار دهند و مکانهایی را برای افشای استعداد خود فراهم کنند. ما در محیط کار به دیگران احتیاج خواهیم داشت ، در حالی که دیگران به ما احتیاج دارند.

بنابراین ، مسئولیت یک صلاحیت اساسی است که شما باید به عنوان یک حرفه ای داشته باشید. مسئولیت شامل قابلیت اطمینان و پاسخگویی است. قابل اعتماد بودن یک انتخاب است و این ممکن است شامل مدیریت زمان ، مرزها و تحقق تعهدات باشد. ما به موقع ظاهر می شویم و با آنچه می گوییم انجام خواهیم داد. پاسخگویی به این معنی است که ما تصدیق می کنیم وقتی که کارها طبق برنامه ریزی کار نکرده اند ، ما سهم خود را در موفقیت تصدیق می کنیم و با عواقب تصمیمات و اقدامات خود روبرو می شویم ، چه مثبت و چه منفی. به جای ارزیابی موقعیت هایی مانند سود یا زیان ، می توانیم به عنوان سود یا یادگیری به نتایج نگاه کنیم. خواه پیروزی داشته باشیم یا شکست ، همیشه می توانیم از این روند یاد بگیریم. در اصل وظیفه ما این است که نقش خود را تحقق بخشیم تا بتوانیم به روشی دقیق در موفقیت و خوب بودن همکاران و همکاران خود کمک کنیم.

اعتماد

اعتماد مهمترین مؤلفه حرفه ای است. اعتماد در یک فضای حرفه ای متفاوت از حریم خصوصی به نظر می رسد. اعتماد با دیگران واقعی است. ما می خواهیم بتوانیم به دیگران اعتماد کنیم و معتقدیم که آنها با ما صادق هستند. همان انتظارات صداقت باید در مورد رفتار خودمان حفظ شود.

اعتماد شامل قابل اعتماد بودن ، تلاش برای برآورده کردن انتظارات ، انجام وظایف شما ، جلوگیری از شایعات و احساس امنیت در این دانش است که آسیب انجام نمی شود یا انتقال نخواهد افتاد. به عنوان متخصصان ، ضروری است که ما قابل اعتماد باشیم زیرا این یک مؤلفه اصلی تعامل انسان است. صالح بودن در اعتماد به نفس شامل ایجاد حسن نیت ، همکاری ، صداقت ، چسبیدن به ارزشهای ما ، پیوستن به تعاملات صمیمانه و تشکیل اتحادیه های قوی است. بدون اعتماد به نفس ، روابط مختل می شود ، رابطه از بین می رود و سازمان ها شکست می خورند. ما باید کلمات و اقدامات خود را کشف کنیم تا قدردانی کنیم که چقدر می توانیم به دیگران نگاه کنیم. برای اینکه همدلی ، قابل اعتماد و اخلاقی باشیم ، به خوبی به ما خدمت می کند ، همانطور که ما اشتیاق خود را دنبال می کنیم و به استعداد خود برای چاه بودن کسانی که با آنها کار می کنیم کمک خواهیم کرد ، و همچنین کسانی که از آنچه تیم ها و سازمان های ما تولید می کنند بهره مند می شوند.

نتیجه گیری: کار ساختمان

ما به عنوان یک حرفه ای ، نه تنها یک حرفه ایجاد می کنیم. ما چیزی بسیار بادوام تر ایجاد می کنیم: کار ، شهرت ، میراث. مهارتهایی که در رشته هایی که انتخاب می کنیم به دست می آوریم ، تنها بخشی از معادله است. نگرش هایی که ما تجسم می کنیم ، مسئولیت هایی که می پذیریم و اعتماد به نفس ما نیز مهم هستند. برای ایجاد یک اثر هنری عالی ، زمان ، تأمل و دوام طول می کشد. در مورد حرفه ما نیز همین اتفاق می افتد. این روند ممکن است غیرقابل پیش بینی باشد ، اما عناصر اساسی – ارزشهای ما ، شخصیت و حرفه ای ما – چگونگی پذیرش و حفظ کار ما را تعیین می کنند.

بنابراین از خود بپرسید: می خواهید کدام هنرمند حرفه ای باشید؟ از طریق انتخاب روزانه خود چه چیزی ایجاد می کنید؟ هنر – نگرش ، مسئولیت و اعتماد به نفس شما چگونه است – آیا مسیر را طی خواهید کرد؟