تجارت بزرگ HBCU Homecomings

زمانی که لیلانی مالین در نیواورلئان بزرگ می‌شد، شرکت در جشن‌های بازگشت به خانه یک فعالیت معمولی آخر هفته پاییز برای خانواده‌اش بود.

هر دو والدین او مدرک لیسانس خود را از دانشگاه جنوبی، یک موسسه سیاهپوست تاریخی در باتون روژ، دریافت کردند، و پدرش از دو دانشگاه HBCU دیگر مدرک لیسانس گرفت. آنها فارغ التحصیلان فداکار باقی ماندند، و مالین آخر هفته های پاییز را به آشپزی در حیاط – چهارخانه مرکزی ساترن – و تماشای فوتبال در کنار خاله ها، عموها و عموهای غیرزیستی می گذراند.

مالین گفت: «در کودکی، واقعاً نمی‌دانی رفاقت چیست یا به چه معناست، اما می‌دانی که چگونه به نظر می‌رسد. “من فقط روح را به یاد دارم.”

پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، مالین در دانشگاه کلارک آتلانتا ثبت نام کرد، جایی که در نهایت در سال 1997 به عضویت دربار سلطنتی بازگشت. در خانواده مالین، میراث HBCU عمیق است.

مالین اکنون 49 ساله به عنوان استاد ارتباطات در دانشگاه خاویر در لوئیزیانا کار می کند. اما هر پاییز، او سعی می کند حداقل به یکی از دانشگاه های خود برای بازگشت به خانه بازگردد، زیرا بازگشت به دانشگاه واقعاً مانند بازگشت به خانه است.

مالین گفت: “وقتی در خانه هستید چه کار می کنید؟ کلی است، آرامش می گیرید، زیاده روی می کنید، اجازه می دهید مردم شما را دوست داشته باشند و از شما مراقبت کنند.” بازگشت به خانه برای گرد هم آوردن دوباره مردم طراحی شده است و در واقع حمایت از موسسه است.

بازگشت به خانه HBCU به یک تجارت بزرگ تبدیل شده است و برای بسیاری از فارغ التحصیلان به نقطه برجسته سال تبدیل شده است.

در حالی که اکثر کالج ها نوعی تعطیلات آخر هفته را برای فارغ التحصیلان در طول فصل فوتبال یا بسکتبال ارائه می دهند، بازگشت به خانه در HBCUs – که در ابتدا برای آموزش دانش آموزان رنگین پوستی که در سایر موسسات مورد استقبال قرار نمی گرفتند، تأسیس شد – اهمیت ویژه ای دارد.

جان مایکل لی جونیور، معاون پیشرفت دانشگاه در دانشگاه ایالتی کارولینای جنوبی، گفت: از آنجایی که اکثر HBCU ها نسبتا کوچک هستند، فارغ التحصیلان آنها تمایل دارند به شدت با مؤسسات و یکدیگر مرتبط باشند.

او گفت: “درک این نکته مهم است که آنها این جوامع بسیار نزدیک هستند و تاریخ، میراث و سنت دارند که باعث بازگشت برخی از آنها می شود.” این واقعاً جشن غرور است».

اگرچه جشن‌ها از نظر اندازه و سبک متفاوت است، بسیاری از HBCU هر ساله میلیون‌ها دلار برای بازگشت به خانه سرمایه‌گذاری می‌کنند و فارغ‌التحصیلان را از سراسر کشور جذب می‌کنند و باعث ایجاد وفاداری در بین دانشجویان فعلی می‌شوند. Inside Higher Ed با تمام 100 HBCU در ایالات متحده تماس گرفت و با رهبران 12 موسسه در مورد آنچه که در جشن بازگشت به خانه آنها انجام می شود صحبت کرد و چرا – از نظر فرهنگی و مالی – ارزش وقت و هزینه برای گذاشتن آن را دارد.

تعیین اینکه دقیقاً چقدر پول در هنگام بازگشت به خانه جابه جا می شود دشوار است زیرا مقیاس آن در مؤسسه بسیار متفاوت است. A&T کارولینای شمالی، ایالت مورگان و دانشگاه هوارد – سه دانشگاه بزرگ HBCU در کشور – هر سال از مجموع 350000 فارغ التحصیل به خانه استقبال می کنند، اگرچه هیچ کدام فاش نمی کنند که جشن ها یا کمک های خالص آنها چقدر هزینه دارد.

لی گفت که ایالت کارولینای جنوبی سالانه بیش از 150,000 دلار برای بازگشت به خانه برای حدود 30,000 فارغ التحصیل هزینه می کند و حدود 1 میلیون دلار از فروش بلیط، هزینه های پارکینگ، بلیط کنسرت های دانشجویی و سایر رویدادها برمی گرداند. امسال، ایالت S.C نیز نزدیک به 3.8 میلیون دلار کمک بشردوستانه به ارمغان آورد که به گفته او نشان دهنده افتخار یک نسل است.

برخی از دانشگاه‌ها گزارش‌های تأثیرات اقتصادی را تهیه کرده‌اند تا تلاش کنند تا میزان غنای رویدادهای آنها – و فارغ‌التحصیلان بازدیدکننده آنها – شهرها و ایالت‌هایی که در آن واقع شده‌اند را تعیین کنند. به عنوان مثال، دانشگاه ایالتی مورگان تخمین می زند که بازگشت یک هفته ای آن به خانه حدود 20 میلیون دلار به بالتیمور می آورد، در حالی که دانشگاه A&T کارولینای شمالی گفت. Inside Higher Ed که بازدیدکنندگان 37 میلیون دلار هزینه جدید به منطقه گرینزبورو می آورند.

لزلی دبلیو اکپ، استاد آموزش عالی در دانشگاه ای اند ام تگزاس شرقی، گفت، اما بازگشت به خانه مزایایی دارد که فراتر از جنبه مالی است. این به فارغ‌التحصیلان کمک می‌کند تا نسبت به موفقیت دانشگاه خود احساس مسئولیت کنند، و حس بازپرداخت را، اغلب از طریق زمان و مربیگری، تقویت می‌کند.

اکپ که برای مدرک لیسانس خود در دانشگاه ایالتی آلاباما تحصیل کرده است، گفت: «ادغام فرهنگی و بین نسلی واقعاً بر دیدگاه فارغ التحصیلان سیاه پوست تأثیر گذاشته است. نه فقط از نظر اجتماعات، دانشگاه‌هایشان، بلکه به‌عنوان افراد».

قیمت خانه رفتن

برای فارغ التحصیلان، زیارت سالانه اغلب به ماه ها برنامه ریزی و هزینه های نقدی سنگین نیاز دارد. آنها چت های گروهی را برای هماهنگی تدارکات و برنامه ریزی قرار ملاقات های خرید و سالن ایجاد می کنند. در حالی که تجربه ممکن است ارزشمند باشد، هیچ یک از آن رایگان نیست. علاوه بر پرداخت هزینه سفر، اقامت و زیبایی شناسی، تقریباً همه رویدادها دارای بلیط هستند.

تراویس کی. اسمیت، فارغ التحصیل و استاد دانشگاه ایالتی آلاباما که نژاد، جنسیت و کلاس را در HBCUs مطالعه می کند، گفت که او امور سالانه از پنجشنبه تا یکشنبه را برای گروه 20 دوست خود هماهنگ می کند. او گفت که ساکنان خارج از شهر حداقل 1500 دلار برای سفر و اقامت هزینه می کنند و احتمالاً خیلی بیشتر.

کورتنی هیوود، دانشجوی کارشناسی ارشد در دانشگاه ایالتی نورفولک، گفت که سرمایه گذاری برای بسیاری از زنان به طور قابل توجهی بالاتر است. برای بازگشت به خانه، او یک مانیکور و اکستنشن مژه جدید دریافت کرد، لباس های جدیدی به رنگ مدرسه اش خرید، و یک آرایشگر و آرایشگر را استخدام کرد تا او را در روزهای جمعه و شنبه آماده کند.

هیوود گفت: “مردم از راه خود خارج می شوند زیرا … تقریباً سطحی از “اوه، من می خواهم نشان دهم که برگشتم” است. “تقریباً مثل این است که شما نشان می دهید “ای، من پیشرفت کرده ام.”

او گفت که با بزرگتر شدن، تمایل بیشتری به خرید کمد لباس خود پیدا می کند و متوجه می شود که “اینجا خیلی شلوغ است، هیچ کس توجهی نمی کند” به لباسی که دیگران می پوشند.

حتی قبل از پایان بازگشت به خانه، فارغ التحصیلان اغلب برای رزرو هتل، اجاره تعطیلات، اتوبوس مهمانی، هنرمندان آرایش، آرایشگران، و بافنده‌ها برای رویدادهای سال بعد تلاش می‌کنند.

اسمیت از ایالت آلاباما گفت که به این دلیل است که بازده احساسی چنین گردهمایی غیرقابل محاسبه است.

اسمیت گفت: «واقعا وقت آن است که از دنیای واقعی عقب نشینی کنید و در کمال سیاه خالص زندگی کنید، بدون اینکه به نژاد خود فکر کنید. او گفت که به همین دلیل ارزش پول و آماده سازی گسترده را دارد و توضیح می دهد که چرا “محرک اقتصادی برای تازه آمدن به خانه پوچ است.”

رشد HBCU بازگشت به خانه

تا سال 2030، اکثر HBCU ها صدمین سالگرد اولین بازگشت به خانه خود را جشن خواهند گرفت. و در حالی که روحیه جشن ها تا حد زیادی ثابت مانده است، بودجه ها و رویدادها افزایش یافته است.

مجالس سنتی و «تاج گذاری» پادشاه و ملکه بازگشت به خانه به تاجگذاری سلطنت از هر خوابگاه و هیئت دانشجویی نیز گسترش یافت. درب‌های عقب از وعده‌های غذایی غیررسمی آشپزی به رویدادهای حمایت‌شده و دارای بلیت تبدیل شده‌اند که تمام روز ادامه دارند. برخی از کالج‌ها میزبان باغ‌وحش‌های حیوانات خانگی، مهمانی‌های اسکیت سواری، کلاس‌های رقص و شب‌های سینما هستند، در حالی که برخی دیگر پروژه‌های خدمات اجتماعی و برنامه‌های خیریه 5K را سازماندهی می‌کنند.

رشد بازگشت به خانه در سال‌های اخیر با آنچه والتر ام. کیمبرو، معاون اجرایی صندوق کالج متحد سیاه‌پوست، «عصر سرمایه‌گذاری و هیجان HBCU» می‌نامد، همزمان بوده است.

آن دوران با بیش از 1 میلیارد دلار هدایای بشردوستانه – بیشتر آن از سوی مکنزی اسکات – و ستاره های در حال ظهور فارغ التحصیلان برجسته HBCU، از جمله معاون رئیس جمهور سابق کامالا هریس (و اخیراً فرماندار منتخب جورجیا، کیشا لنس باتمز) و همچنین توجه افراد مشهوری مانند بیانسه، که به افتخار HBCU9 او تجلیل کرد، تعریف شده است. بازگشت به خانه.

این هیجان به افزایش علاقه و ثبت نام در برخی از HBCU ها کمک کرده است، حتی زمانی که بسیاری از مؤسسات عمدتاً سفیدپوست برای حفظ تعداد کارکنان تلاش می کنند. کارشناسان در حال پیش بینی راه اندازی مجدد قریب الوقوع نتفلیکس هستند یه دنیای متفاوت، یک برنامه تلویزیونی در مورد HBCU که در سال 1987 برای افزایش علاقه به نمایش درآمد.

برخی از تغییراتی که بازگشت به خانه HBCU متحمل شده است، از سایرین جذاب تر است.

موسسات همیشه باید ایمنی عمومی، حمام های سیار و پارکینگ را در نظر می گرفتند، اما با افزایش جمعیت و سرمایه گذاری، برنامه ریزی ها نیز افزایش می یابد. اکنون کالج‌ها موانع و روشنایی اضطراری را استخدام می‌کنند، افسران پلیس اضافی را استخدام می‌کنند و مکانی را برای آمبولانس‌ها یا کامیون‌های آتش‌نشانی در نظر می‌گیرند.

کیمبرلی ریس، معاون موقت پیشرفت نهادی در دانشگاه خاویر در لوئیزیانا، از سال 2008 برای بازگشت دانشگاه برنامه ریزی کرده است، زمانی که خاویر کل صورت حساب 75000 دلاری هفته را پوشش داد. با گذشت زمان، قیمت بلیت‌ها را افزایش داد، مکان‌های رویداد را از تالارهای دانشگاه تا سالن‌های ضیافت هتل‌ها بازسازی کرد و شروع به دریافت هزینه برای چیزهایی کرد که زمانی رایگان بودند، مانند عکس‌های کلاس. Xavier اکنون بسته به میزان کمک مالی بازدیدکننده یا سطح بلیط خریداری شده، امکانات مختلفی را ارائه می دهد. او گفت که در برخی موارد، این به معنای توالت های قابل حمل لوکس با کارکنان است.

او گفت که این افزایش هزینه‌های بازگشت خاویر به خانه را به حدود 200000 دلار رساند، اگرچه این سرمایه‌گذاری از طریق فروش بلیط و حمایت مالی بازپرداخت می‌شود. ریس، همچنین یکی از فارغ التحصیلان خاویر، گفت: علاوه بر این، دانشگاه هر سال تقریباً 2 میلیون دلار کمک های مالی به فارغ التحصیلان دریافت می کند.

حمایت مالی نیز می تواند کمک کند. ریس گفت که این موسسه با ارائه فرصت‌هایی به حامیان مالی برای چاپ لوگوی خود بر روی مواد بازگشت به خانه، دریافت تبریک در رسانه‌های اجتماعی یا دعوت به رویدادهای اهدایی ویژه، سالانه حدود 200000 دلار درآمد کسب می‌کند.

او گفت: «هر اتاقی که وارد آن می‌شوید، یک هیئت حامی دارد. ما ساختیم و ساختیم… واقعاً باید راهی برای پوشش هزینه هایمان پیدا می کردیم».

ریس گفت که در برخی موارد، خاویر از حامیان مالی دعوت می کند که به خانه برگردند و دانشجویان را برای شغل در اواخر سال استخدام کنند.

ادوارد رایس دوم، معاون امور دانشجویی و مدیریت ثبت نام در دانشگاه ایالتی آلکورن در می سی سی پی، گفت که بزرگترین تفاوت بین دوران دانشجویی او در دهه 1990 و اکنون این است که مردم از تجربه خود انتظار بیشتری دارند.

رایس در مدرسه بود “زمانی که ما ورزشگاه را می فروختیم.” قرار نیست کسی را مجبور به ترک آن بازی کنید.

سپس ارکستر دانشگاه و تیم رقص دختران طلایی در نیمه به اجرا پرداختند و بعد از بازی نبرد جداگانه گروه ها در جریان بود. طرفداران اکنون انتظار تجربه برتر را دارند و Alcorn State بین 80000 تا 125000 دلار در سال برای تحقق آن هزینه می کند.

دی. بیلی سندرز، فارغ التحصیل سال 1974 از دانشگاه فیسک، بازگشت به خانه را به عنوان یک هفته مملو از سرگرمی با دوستان و فارغ التحصیلان الهام بخش به یاد می آورد. به عنوان دانش‌آموز دبیرستانی، او در بازی‌های بسکتبال و فوتبال خانگی شرکت کرد و تصمیم گرفت که کدام یک از همکلاسی‌هایش در این کمپین شایسته تاجگذاری «خانم فیسک» هستند. او از گذراندن وقت با اساتید و کارکنان در محیطی آرام لذت می برد.

بیش از 50 سال بعد، سندرز در کمیته برنامه ریزی برای بازگشت فیسک به خانه خدمت کرد. کریستال چرچول ایوانز، معاون توسعه و امور فارغ التحصیلان فیسک، گفت که این دانشگاه در حال حاضر حدود 1000 دانشجو را ثبت نام می کند و بین 30000 تا 50000 دلار برای میزبانی سالانه به سبک “تجمع خانواده” به خانه بازگشت تا 500 فارغ التحصیل هزینه می کند.

سندرز گفت که امروزه، بازگشت به خانه به همان اندازه که مربوط به جذب نیروی F-U-N است، مربوط به جذب سرمایه است.

رایس موافق است.

“این فقط جمع آوری کمک مالی 101 است: اگر می خواهید مردم چک بنویسند، باید درگیر شوند.”

فارغ التحصیلان پس می دهند

HBCU با فارغ‌التحصیلان، جشن‌های آشپزی و فرصت‌هایی برای احیای مجدد سال‌های دانشگاه و همچنین تشکر از دانشجویان کنونی همراه است.

لی گفت، نه تنها ایالت کارولینای جنوبی میزبان رویدادهای کلاسیک بازگشت به خانه HBCU مانند کنسرت، نمایش استپ و نمایش مد توسط دانشجویان است. همچنین از فارغ التحصیلان دعوت می کند تا در مورد “سه B” برای دانشجویان فعلی سخنرانی کنند: بانکداری، بودجه بندی و ایجاد عادات مالی بهتر.

لا دانیل گاتلینگ دوم، معاون پیشرفت در دانشگاه ایالتی الیزابت سیتی، گفت که بازگشت را فرصتی برای جذب فارغ التحصیلان می داند.

گاتلینگ گفت، اتصال مجدد فارغ‌التحصیلان به ریشه‌های دانشگاهی‌شان “علاقه‌ای را ایجاد می‌کند که بخواهیم دانشگاه به کاری که انجام می‌دهد ادامه دهد و پیشرفت کند. بنابراین ما واقعاً سخت کار می‌کنیم تا این تجربه را به یک تجربه خوب تبدیل کنیم.”

اگرچه او بازگشت به خانه را به عنوان یک جمع آوری کمک نمی بیند، اما فارغ التحصیلان در طول هفته و در یک نظرسنجی پس از بازگشت به خانه “سوالات نرم” داده می شوند. کسانی که گردهمایی های مهم را جشن می گیرند اغلب کمک های مالی قابل توجهی می کنند. گاتلینگ گفت که در نیمه بازی فوتبال امسال، کلاس 1976 چکی به مبلغ 411000 دلار به دانشگاه ارائه کرد.

فردریک دبلیو. انگرام جونیور، فارغ التحصیل دانشگاه جانسون سی اسمیت در شارلوت، کارولینای شمالی، گفت: برای بسیاری از فارغ التحصیلان، پس دادن بی معنی است.

انگرام با تماشا بزرگ شد یه دنیای متفاوت و رویای حضور در HBCU را در سر می پرورانید. اما زمانی که برای اولین بار به محوطه دانشگاه رفت، شوک فرهنگی را تجربه کرد و احساس کرد که با آن سازگار نیست.

او گفت: “و سپس بازگشت به خانه اتفاق افتاد.” ناگهان، محوطه دانشگاه به نسخه ای از آنچه او در تلویزیون دیده بود، مونتاژی از هنر، نمایش های ضربه ای، جامعه یونانی و تعهد تبدیل شد. او گفت: «این واقعاً چیزی را در من بیدار کرد و فکر می‌کنم من را با ماهیت این نهاد مرتبط کرد».

یک سال بعد او به شرکت آلفا فی آلفا پیوست – همان برادری که مارتین لوتر کینگ جونیور، دبلیو ای بی.

اکنون، بیش از دو دهه بعد، انگرام استاد تحصیلات تکمیلی در دانشگاه فیرلی دیکینسون در نیوجرسی است. او گفت که جانسون کی اسمیت “درها را به روی هر رویایی که می توانستیم به آن فکر کنیم باز کرد” و می خواهد دانش آموزان فعلی نیز همین تجربه را داشته باشند.

در سال 2023، شرکت وابسته به آن Alpha Phi Alpha Inc. بورسیه تحصیلی 100000 دلاری برای دانشجویان علوم اجتماعی ایجاد کرد. او گفت و چند سال پیش، او سنت بازگشت به کارولینای شمالی را آغاز کرد تا زودتر به خانه بیاید، از خوابگاه قدیمی خود دیدن کند و مستقیماً به دانشجویی که در اتاق قدیمی او زندگی می کرد هدیه دهد. او دوستان و برادران برادری خود را به انجام همین کار دعوت کرد.

انگرام گفت: “به معنای واقعی کلمه به هر کسی که در آن اتاق زندگی می کند چیزی بدهید – مواد غذایی، پول بنزین، کارت هدیه، هر چیزی که به آنها اطلاع دهید ما اینجا هستیم و از آنها حمایت می کنیم.”

یک سنت خانوادگی

بازگشت به خانه برای فارغ التحصیلان است، اما دانش آموزان نیز اوقات خوبی دارند.

کیمبرلی باکنر، دانشجوی سال اول دانشگاه خاویر در لوئیزیانا، بودجه ای تقریباً 450 دلاری برای لباس، زرق و برق و بلیط کنسرت و سایر مهمانی های امسال در نظر گرفت. اگرچه باکنر دانشجوی سال اول است، اما این اولین دیدار او از بازگشت خاویر به خانه نیست: مادرش کیمبرلی ریس، معاون موقت دانشگاه برای پیشرفت نهادی است که بیشتر عمر باکنر را در خاویر کار کرده است.

باکنر به یاد می آورد که در کودکی با مادرش سوار بر گاری گلف می شد و با تیم رقص مدرسه راهنمایی خود در رژه بازگشت به خانه راهپیمایی می کرد. باکنر که اکنون 18 سال دارد، گفت که دو ماه است که با هیجان برای لباس هایش برنامه ریزی کرده است.

ریس گفت که تصور اینکه دخترش برای اولین بار به عنوان یک دختر مدرسه ای بازگشت به خانه را تجربه می کند، او را به شدت ناراحت می کند.

ریس گفت: «بازگشت به خانه، به ویژه در HBCU، یک مراسم مقدس برای بازگشت به خانه به جایی است که واقعاً همان چیزی که هستید شده‌اید. “این در مورد جسمی نیست، بلکه در مورد ریختن دوباره به جوانان است.”

امسال برای ریس بسیار خاص است زیرا باکنر آنجاست. اما او گفت: “حتی بدون او، یک مینی من در فرزند شخص دیگری وجود دارد.”

ریس گفت: «کسی به مؤسسه سرازیر شد، که به مؤسسه اجازه داد به آن بچه سرازیر شود و از آن بچه فارغ التحصیل شود». اگرچه این یک ماجرای بزرگ است و نام بازی سرگرم کننده است، ما باید به آن فکر کنیم.