کیت ا. ویتینگتون ، استاد حقوق دانشکده حقوقی در ییل و مدیر مرکز آزادی دانشگاهی و آزادی بیان ، استدلال می کند وقایع آموزش عالی این که پس از قتل کرک ، اساتید باید خودآزمایی داشته باشند و از اظهارات توهین آمیز خودداری کنند ، در غیر این صورت می توان حقوق آزادی دانشگاهی را کاهش داد. اگرچه ویتینگتون سعی می کند با فراخوانی اختیار ، نه سرکوب ، از آزادی دانشگاهی محافظت کند ، اما این یک استدلال اشتباه است که ادعا می کند که آزادی تنها در صورت سانسور شدن اساتید زنده می ماند.
ویتینگتون در مورد برخی محدودیت هایی که ادعا می کند به دانشکده تحمیل شده است اشتباه است. ویتینگتون در مورد اساتید کلاس می گوید ، “انتظار می رود که خود را به یک سخنرانی محدود کند ، که هم آلمانی و هم صالح است. سخنرانی در کلاس ، که از این وظایف حرفه ای دخالت یا منحرف می شود ، می تواند یک استاد رشته صحیح را ارائه دهد.
ویتینگتون اشتباه است. اساتید به طور کلی باید کلاسهای خود را به روش هایی که آلمانی به موضوع و صالح هستند آموزش دهند (استاندارد “از مواد مداوم مزاحم که مربوط به موضوع آنها نیست ، اجتناب کنید). اما این نتیجه نمی گیرد که اساتید همیشه باید “خود را به سخنرانی که هم آلمانی و هم صالح است محدود کند.” این عقیده که گفتن یک کلمه ، که در خارج از موضوع یا نادرست در کلاس در نظر گرفته می شود ، یک استاد مجازات را در نظر می گیرد و آنها “محافظت کمی” خواهند داشت ، یک استاندارد ، بیش از حد محدود با برخی از حس معنادار آزادی دانشگاهی است.
هزاران نفر از استادان در سراسر کشور در ساعات خود حاکمیت “آلمانی” ویتینگتون را نقض کرده اند و ابراز وحشت و غم و اندوه در مورد قتل کرک می کنند ، اما ویتینگتون هرگز پیشنهاد نمی کند که آنها برای گفتاری غیر مرتبط با محتوای دوره خود ، “محافظت کمی” داشته باشند. فقط تعداد کمی از معلمان که نسبت به کرک (معمولاً خارج از کلاس) انتقاد می کنند ، با تحقیقات و مجازات روبرو هستند ، این شواهد روشنی است که چگونه تبعیض از دیدگاه و تعصب بر هر استانداردی برای “آلمانی” حاکم است ، که به طور نادرست در اظهارات زودگذر اعمال می شود.
ویتینگتون می ترسد که اگر اساتید کارشناسی ارشد خود را توهین کنند ، دفاع قانونی از آزادی دانشگاهی را تضعیف می کند: “دکترین قانون اساسی که به اساتید به عنوان متفاوت و خاص در مقایسه با سایر مقامات دولتی اشاره دارد ، بستگی به این قضاوت دارد که اساتید سهم مثبتی خواهند داشت.
این می تواند به عنوان یک ارزیابی بدبینانه از چگونگی در نظر گرفتن قضات غیر اصولی آزادی دانشگاهی درست باشد. من فکر می کنم که دیوان عالی حق فقط در صورتی که یک پرونده محافظه کارانه را سانسور کند ، می تواند آزادی دانشگاهی را حفظ کند. اما مطمئناً این اصل الگوی آزادی دانشگاهی نیست که بگوییم فقط باید درست باشد اگر اساتید خودشان دیدگاههای سیاسی قطبی خود را سانسور کنند.
هدف این است که آزادی دانشگاهی یک حق مهم است زیرا به صداقت و حقیقت فکری کمک می کند ، که کاهش خیالی در قطبش سیاسی نیست. ما از آزادی دانشگاهی برای همه در محافل دانشگاهی به عنوان یک حق اصلی دفاع می کنیم ، حتی اگر یک استاد فردی چیزی وحشتناک یا احمقانه بگوید. ما اصلاحیه اول را لغو نمی کنیم ، زیرا یک احمق می گوید چیزی وحشتناک و همان رویکرد باید برای حق آزادی دانشگاهی اعمال شود. آنچه آزادی دانشگاهی را توجیه می کند ، درخشش و ناسازگاری همه اساتید نیست ، بلکه اهمیت بیان آزاد کار دانشگاهی و جامعه آزاد است.
به گفته ویتینگتون ، “انجمن معلمان دانشگاه آمریكا یك بار تأكید كرد كه وقتی آنها به صورت عمومی صحبت می كنند ، اساتید باید به خاطر داشته باشند كه مردم” حرفه و نهاد خود را در سخنان خود قضاوت می كنند “، بنابراین باید در هنگام صحبت علنی صحبت كنند.” این توصیه خوبی است. “
این نقل قول ، که ویتینگتون به نقل از آن ، در اصول 1940 است ، که توسط AAUP و آنچه اکنون انجمن کالج ها و دانشگاه ها است ، ایجاد شده است ، و این بیانیه یک سازش است که گاهی اوقات منعکس کننده ارزش های مدیران است ، نه دانشکده. تأکید AAUP همواره این بوده است که این خط باید یک راهنمای اخلاقی برای ترغیب دانشکده باشد ، نه قانونی که به عنوان مجازات معلمان اعمال می شود.
همچنین توجه به این نکته حائز اهمیت است که بیانیه اصول 1940 هرگز از کلمه “اختیار” استفاده نمی کند – این صدای ویتینگتون بر روی آن است – و در حالی که بیانیه سال 1940 اساتید را برای جلوگیری از گفتار “بحث برانگیز” می خواهد ، تفسیری درباره دهه 1970 اظهار داشت تا حقیقت را روشن کند: تشویق.
“بخش بهتری از شجاعت اختیار است.” وقتی کسی زندگی شما را تهدید می کند ، نمی توانم با این روحیه بحث کنم. اما در جامعه آزاد ، ما در تلاش هستیم تا مجازات هایی را که اختیار انتخاب منطقی را ایجاد می کند ، از بین ببریم – و ما در واقع یک معاون ، اختیار را به عنوان یک فضیلت تجلیل نمی کنیم.
بیش از حد واکنش سرکوب دولت ترامپ توسط ترس و ترسو هدایت می شود. ما باید از آزادی دانشگاهی به عنوان یک حق اساسی برای همه حمایت کنیم ، حتی افرادی که نظرات آنها از آنها متنفریم ، به جای اینکه اساتید را ملزم به سکوت در دیدگاه های متناقض خود کنند تا از توهین به افراد قدرتمند جلوگیری کنند. الزام اختیار ، آزادی دانشگاهی را از بین می برد ، نه برای محافظت از آن.
