همه ما در آنجا بودیم: در کمیته ای برای جستجو نشسته ایم ، از طریق اختیارات ، یادداشت های مصاحبه و تظاهرات تدریس می نشینیم و سعی می کنیم تصمیم بگیریم چه کسی را به جامعه دانشگاهی ما بگذارد. ما در مورد تناسب ، دانشکده بودن و تعادل بین تدریس و تحقیق صحبت می کنیم. ما به بخش ، صلاحیت های لازم و موارد ترجیحی اشاره می کنیم. ما تجربیات ، تنوع ، تراز با مأموریت و پتانسیل را وزن می کنیم.
و گاهی اوقات ، بی سر و صدا و بدون هشدار ، ما این تغییر کوچک و ظریف در روده خود را احساس می کنیم ، که می گوید چیزی تراز نشده است.
برای من ، این اتفاق در طی مصاحبه دانشگاه سالها پیش اتفاق افتاد. متقاضی دارای مواد قوی ، تجربه جامد و روشی گرم و جذاب بود. در طول مصاحبه رسمی ، آنها همه موارد درست را گفتند. دانشکده با احتیاط خوش بین بود. اما در حالی که نامزد را در پایان بازدید به فرودگاه بردم ، چیزی تغییر کرد. آنها مانند هر کس آرام می شدند و برای یک ثانیه کوتاه چیزی را در چشمانشان دیدم. شاید یک فلاش از غفلت باشد. چیزی کوچکتر از شخصی که قبلاً دیده بودیم. این یک تغییر در انرژی بود. سوسو زدن یک عدم تطابق بین چگونگی ارائه خود و نحوه فرسوده آنها.
احساس را کنار گذاشتم. از این گذشته ، فقط یک ثانیه بود. یک لحظه چیزی که نتوانستم توضیح دهم. آیا بیش از حد در آن خوانده ام؟ من ناعادلانه بودم؟
بعداً در مورد جزئیات کوچکتر کاربرد آنها فکر کردم ، که قبلاً باعث مکث شد. پاسخ آنها به برنامه ریزی ایمیل کوتاه و آهسته بود و فاقد گرما یا کنجکاوی که از کاندیداهای دیگر دیدم. آنها به تنهایی پرچم قرمز نبودند ، اما با هم اضطراب خوبی ایجاد کردند.
در آن زمان ، من یک دستیار نسبتاً جدید بودم. من زبان و اختیار نداشتم تا آنچه را که احساس می کردم به روشی معنی دار مطرح کنم. بنابراین ، من چیزی نگفتم.
با نگاهی به عقب ، اکنون می فهمم که فقط می توانم سوالی را بپرسم ، “آیا شخص دیگری متوجه چیزی شده است که کمی متفاوت باشد یا در لحظات کمتر رسمی ما با نامزد؟” یا “لحن و انرژی نامزد در هنگام وقفه بین جلسات برنامه ریزی شده چگونه احساس کرد؟” این اتهامات نیست – آنها برای تأمل باز هستند. سؤالاتی از این دست ممکن است دیگران را به سطحی که ممکن است متوجه شوند ، دعوت کند ، اما هنوز کلامی نیستند.
احساس روده با هوش هیجانی
شهود نباید دشمن روند باشد. در حقیقت ، این می تواند بخشی از یک فرهنگ استخدام عاطفی باهوش باشد – یک منعکس کننده ، روشنگری و شفاف. هوش هیجانی در این زمینه مربوط به سازگاری با عناصر انسانی تناسب اندام نامزد است. وقتی متوجه واکنش روده می شویم – خواه جرقه شور و شوق باشد یا نگرانی – اغلب از این روحیه ناشی می شود. آنچه ما “احساسات روده” می نامیم ، اغلب سنتز سریع ذهن ما از سیگنال های ظریف است ، از زبان بدن تا لحن ، با هدایت تجربیات و ارزشهای خودمان.
هوش هیجانی در استخدام معلمان با خودآگاهی آغاز می شود: تنظیم چگونگی حضور نامزد شما بر شما تأثیر کنجکاوی ، سهولت یا ناراحتی را تحت تأثیر قرار می دهد-و بپرسید که واکنش های شما چه می تواند نشان دهد. این شامل آگاهی اجتماعی است ، با توجه به اینکه چگونه دیگران در لحظه های غیررسمی واکنش نشان می دهند و اینکه آیا نامزد به روشهایی که مطابق با ارزش های بخش شما باشد ، شرکت می کند.
استخدام هوشمندانه از نظر عاطفی همچنین برای کندی ، برای ادامه کار با کلیک بر روی قضاوت ها و تکیه بر سؤالات ، نه به فرضیات ، نیاز به انضباطی خودتنظیمی دارد. این شفافیت رابطه ای است که در آن اعضای کمیسیون می توانند بدون ترس از رد به عنوان “ذهنی” ، برداشت های ظریف را به اشتراک بگذارند. و این به شناخت اخلاقی متکی است: توانایی کشف اینکه آیا این برداشت ها به جای تعصبات ناخودآگاه مربوط به رفتار مرتبط با کار است.
آزمایش آنچه احساس می کنیم
برای لغو خط مشی یا پروتکل نباید از شهود استفاده شود. باید برای تشدید آن استفاده شود. وقتی چیزی احساس می شود ، از خود بپرسید ،
- آیا متوجه اختلاف بین ارزشهای درخواست شده متقاضی و رفتار بین فردی آنها می شوم؟
- آیا آنها چیزی شبیه به این را متوجه شده اند؟
- آیا راهی برای کشف مصاحبه های عمیق تر وجود دارد؟
- آیا منابع می توانند ایده ای از آنچه احساس می کنم ارائه دهد؟
- آنچه من متوجه می شوم مربوط به شایستگی های لازم کار است یا این چیزی غیر مرتبط است؟
اگر پاسخ به سوال آخر مشخص نیست ، کند شوید. معیارهای ارزیابی را مرور کنید. به دنبال مدل ها باشید. با همکاران صحبت کنید. کار ما این نیست که خوانندگان باهوش باشیم – این مدیر جامعه است.
وقتی شهود خرد می شود
ما اغلب از هوش هیجانی به عنوان چیزی نرم و بین فردی فکر می کنیم. اما همچنین سختگیرانه است. این امر شما را ملزم می کند که متوجه تعصبات خود شوید ، در برابر اعتماد به نفس مقاومت کنید و در اکولوژی کامل عاطفی روند استخدام شرکت کنید.
حقیقت این است که دانشکده ادارات را برای تغییر بخش ها استخدام می کند. آنها فرهنگ ، اخلاق ، همکاری و ثبات را تشکیل می دهند. ما آن را به نهادهای خود و خودمان مدیون هستیم تا به آنچه توجه می کنیم اعتماد کنیم و با دقت در مورد آن فکر کنیم.
بعضی اوقات مهمترین بینش فریاد نمی زند – زمزمه می شود. هنگامی که ما به اندازه کافی به غرایز خود احترام می گذاریم تا به آنها نگاه کنیم و سپس آنها را در واقعیت ها قرار می دهیم ، هم سر و هم روده را استخدام می کنیم. این عمل نه تنها از حملات قلبی ، اختلافات و پشیمانی جلوگیری می کند -این باعث می شود اجاره قوی تر و بخش های سالم تر ایجاد شود.
وقتی آشکارا در مورد آنچه احساس می کنیم صحبت می کنیم – نه دقیقاً همان چیزی که می آوریم – بخش هایی را که ریشه در تفاوت و اعتماد دارند ، می سازیم.
