هنگامی که ترم بهار دانشگاه تگزاس A&M در ژانویه آغاز شد، به یک استاد فلسفه گفته شد که بخش هایی از پلاتونف را حذف کند. سمپوزیوم یا درس دیگری را تدریس کنید. سمینار فارغ التحصیل پروفسور لئونارد برایت در مورد اخلاق در سیاست عمومی پس از اولین جلسه لغو شد. این حوادث نتیجه سیاست‌هایی بود که توسط هیئت مدیره سیستم A&M تگزاس اتخاذ شد که نحوه تدریس اساتید در مورد نژاد و جنسیت را محدود می‌کند. تقریباً 200 رشته علوم و هنر تحت تأثیر قرار گرفتند.
در روز انتخابات، رای دهندگان تگزاس، فرماندار جمهوری خواه، گرگ ابوت را برکنار کردند و جینا هینوجوزا را در اولین انتخابات فرمانداری دموکرات از سال 1990 انتخاب کردند. این انتخابات به طور خودکار خواندن افلاطون را به برنامه درسی بازگرداند. اما این فرصتی را برای رهبران دانشگاه فراهم می کند که سال ها را صرف پاسخگویی به مطالبات سیاسی نامناسب و گاه غیرقانونی کرده اند تا استقلالی را که به آنها سپرده شده بود، پس بگیرند.
پیروزی میان دوره ای دموکرات ها چشم انداز سیاسی در واشنگتن و فراتر از آن را تغییر داد. در جورجیا، آیووا، نوادا، اوهایو و تگزاس رأی دهندگان دموکرات ها را جایگزین فرمانداران جمهوری خواه کردند. دموکرات‌ها همچنین هر دو مجلس را در ویسکانسین تصاحب کردند و مجلس نمایندگان در جورجیا، کارولینای شمالی و تگزاس، به علاوه سنای پنسیلوانیا را در میان دیگر دستاوردها تغییر دادند. اکنون بیست و دو ایالت دارای سه گانه دموکرات هستند و دموکرات ها هر دو اتاق قانونگذاری و همچنین دفتر فرماندار را کنترل می کنند. این تغییرات به دانشگاه‌ها متحدان سیاسی جدید و در برخی ایالت‌ها راهی برای معکوس کردن سیاست‌هایی می‌دهد که آزادی آکادمیک و استقلال نهادی را محدود کرده‌اند.
در نشانه دیگری از تغییرات در حال انجام، هارمیت دیلون، دستیار دادستان کل دولت ترامپ در امور حقوق مدنی، هفته گذشته استعفا داد. دیلون تحقیقات دانشگاه‌ها را در مورد پذیرش، سیاست‌های تنوع و ادعاهای یهودستیزی رهبری کرد. تاکتیک های او کمک کرد تا بخش حقوق مدنی وزارت دادگستری، که یک سنگر تاریخی در برابر تبعیض است، به ابزاری برای فشار ایدئولوژیک بر آموزش عالی آمریکا تبدیل شود.
اگرچه تحصیلات عالی موضوع اصلی رای گیری نبود، اما رد رای دهندگان از دولت ترامپ همچنان باید به حسابرسی در میان رهبری دانشگاه منجر شود. فشارهای سیاسی که برخی از روسای جمهور و متولیان را وادار به دادن امتیازات پرهزینه و پذیرش نظارت سرزده فدرال کرده است در حال تغییر است. با کاهش نفوذ سیاسی دولت ترامپ، تسلیم شدن دانشگاه ها در برابر اجبار دولتی نیز باید کاهش یابد تا مبادا این امر به یکی از ویژگی های دائمی آموزش عالی آمریکا تبدیل شود.
از زمان بازگشت ترامپ به قدرت، دانشگاه ها با یک کمپین فوق العاده ارعاب فدرال مواجه شده اند. میلیاردها دلار بودجه تحقیقاتی مسدود شد، ویزای دانشجویی تهدید شد و تحقیقات حقوق مدنی به عنوان اهرمی برای اعمال تغییرات در سیاست‌های سازمانی و رهبری مورد استفاده قرار گرفت. اتهامات نادرست مبنایی برای تسویه حساب پیش از قضاوت در مورد ادعاهای اساسی شد.
دادگاه ها بارها تاکتیک های دولت را غیرقانونی تشخیص داده اند. در سپتامبر 2025، یک قاضی فدرال حکم داد که لغو بیش از 2 میلیارد دلار کمک هزینه تحقیقاتی توسط دانشگاه هاروارد، قوانین فدرال و حقوق متمم اول دانشگاه را نقض می کند. قاضی به این نتیجه رسید که یهودی ستیزی بهانه ای برای مطالبات گسترده ای است که هدف آن همنوایی ایدئولوژیک هاروارد است. اداره تجدید نظر کرد. احکام جداگانه دادگاه همچنین مانع از تلاش های ترامپ برای ممنوعیت ورود دانشجویان خارجی به هاروارد شده است.
مؤسسات دیگر به دلیل ترس از روی کار آمدن دولت انتقام جو و قدرتمند، مذاکره را به دعوی قضایی ترجیح دادند. تا پاییز امسال، حداقل هفت دانشگاه برجسته، از جمله دانشگاه‌های براون، کلمبیا، کرنل و نورث وسترن، موافقت‌نامه‌هایی با دامنه‌های مختلف با دولت منعقد کرده بودند. دانشگاه های پنسیلوانیا و ویرجینیا؛ و اخیراً دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل.
چهار مورد از این مؤسسات مجموعاً 406 میلیون دلار را به عنوان پرداخت و هزینه های اختصاصی متعهد شده اند، بدون اینکه قضاوتی در مورد آن مسئولیتی پیدا کند. امتیازات سیاسی حداقل به همان اندازه سازگار است. کلمبیا با بازنگری جامع برنامه های دانشگاهی مربوط به خاورمیانه، از جمله رهبری و برنامه درسی موافقت کرد. براون تعاریف جنسیتی فدرال را برای دو و میدانی زنان پذیرفت و مقررات مسکن را روشن کرد. و همین ماه گذشته، یو.
رهبران دانشگاه اصرار داشتند که شهرک های آنها استقلال دانشگاهی را حفظ کرده و تا حد زیادی تعهدات و تعهدات موجود را مجدداً تأیید می کنند. رؤسای جمهور و متولیان امر ادعا می کنند که از برنامه های تحقیقاتی، کارکنان و دانشجویان در برابر ضررها و اختلالات بالقوه ویرانگر محافظت می کنند.
رهبران دانشگاه با انتخاب‌های سختی روبرو بودند، معیشت محققان و آینده کار نجات‌بخش در وضعیت معلق بود. موسسات بدون منابع مالی هاروارد ممکن است به درستی از عواقب یک رویارویی طولانی بیم داشته باشند.
اما این ادعا که مقدار کمی از محتوا به رسمیت شناخته شده است قابل بررسی نیست. اگر دانشگاهی کار اشتباهی انجام نداده باشد، پرداخت ده ها میلیون دلار برای کنار گذاشتن تحقیقات بوی اخاذی می دهد. اگر پذیرش یا تغییرات برنامه درسی قبلاً توجیه شده باشد، نباید از طریق گفتگوهایی که تحت فشار مالی انجام می شود اتفاق بیفتد. حتی اگر قابل درک باشد، تصمیمات دانشگاه ها برای انطباق با آنها نقش آنها را به عنوان نهادهای حیاتی و مستقل زندگی مدنی در یک دموکراسی تضعیف می کند.
تغییرات در زندگی دانشگاهی بسیار فراتر از فهرست کوتاه مؤسسات برجسته ای بود که روی خطوط نقطه چین امضا کردند. دیگران سیاست ها را تغییر دادند، حمایت از تلاش های تنوع را کاهش دادند و برنامه درسی را کنترل کردند تا از جلب توجه منفی جلوگیری کنند. رهبران دانشگاه‌ها باید با این واقعیت کنار بیایند که چنین سازگاری‌هایی رویکردی را عادی می‌کند که در آن مقامات سیاسی – چه آشکار و چه ضمنی – نهادهای مستقل را تهدید به پذیرش محدودیت‌های ایدئولوژیک تعریف‌شده توسط دولت می‌کنند.
اکنون دانشگاه ها فرصت و ضرورت اصلاح رشته را دارند. دانشگاه هایی که امتیازاتی را در نظر می گیرند باید ستون فقرات خود را سفت کنند و در برابر تهدیدها و چرخش دست ها مقاومت کنند. کسانی که سیاست ها را تغییر داده اند باید بین تغییراتی که منعکس کننده قضاوت نهادی واقعی هستند و تغییراتی که تحت فشار ایجاد شده اند تمایز قائل شوند. تعهدات قانونی موجود باید رعایت شوند، اما فراتر از این تعهدات، مؤسسات باید در برابر تفاسیر محدود کننده تحقیق یا زندگی در دانشگاه مقاومت کنند. دولت نقش مشروعی در اجرای قوانین حقوق شهروندی دارد. اما قدرت آن در بررسی تبعیض به آن اجازه نمی دهد که زندگی فکری یا اجتماعی دانشگاه را دیکته کند.
نتایج انتخابات در سطح ایالت فرصت های بیشتری ایجاد می کند. در تگزاس، هینوجوسا، فرماندار منتخب، می‌تواند هیئت مدیره دانشگاه را از طریق انتصاب تغییر دهد. در اوهایو، امی اکتون، فرماندار منتخب ممکن است رویکرد محدودکننده مندرج در لایحه 1 سنا را به چالش بکشد، که کنترل های گسترده ای را بر برنامه های DEI و مدیریت دانشگاه اعمال می کند. اکثریت جدید در مجلس نمایندگان تگزاس و مجلس‌های جدید دموکرات‌ها در کارولینای شمالی، پنسیلوانیا و ویسکانسین می‌تواند سیاست‌های ایالتی را که تصمیم‌گیری نهادی را تابع اولویت‌های سیاسی است، کنترل کند. لغو قوانین موجود مستلزم اقدام قانونی است، اما فضای مقاومت و بازنگری گسترش یافته است.
هیچ یک از اینها نشان نمی دهد که دانشگاه ها باید اصلاحات قانونی انجام شده در این سال های سخت را لغو کنند. یهودستیزی در دانشگاه نیاز به درمان جدی دارد. شیوه های پذیرش باید با تصمیمات دادگاه قابل اجرا که پذیرش بر اساس نژاد را ممنوع می کند، سازگار باشد. بحث در مورد تنوع دیدگاه ها، ناهمگونی اساتید، و رویکردهای صحیح به تنوع و شمول باید بر اساس تجربه آکادمیک، دیدگاه دانشجویی و پاسخگویی عمومی شکل بگیرد، نه با شمشیر خطر سیاسی که بر محوطه دانشگاه آویزان است.
برخی نهادها نشان داده اند که مقاومت ممکن است. هاروارد به دادگاه رفت. MIT به شکست “معامله” پیشنهادی آموزش عالی توسط دولت در سال 2025 کمک کرد و سایر دانشگاه ها را تشویق کرد که از این روش پیروی کنند. اما عمدتاً دانشگاه‌ها به‌جای اتحاد در دفاع از اصول بیان آزاد و تحقیق آزاد که از آن دفاع می‌کنند، ترسیده و پراکنده شده‌اند.
کنگره جدید تا ژانویه آغاز به کار نخواهد کرد و رئیس جمهور ترامپ قدرت اجرایی قابل توجهی را حفظ خواهد کرد. دانشگاه ها نباید توهم داشته باشند که ارعاب سیاسی پایان یافته است. استقلال آنها باید مبتنی بر اعتقادات و ساختارهایی باشد که به اندازه کافی قوی باشد که بتواند در برابر فشارهای همه محافل سیاسی مقاومت کند.
دانشگاه هایی که در دو سال گذشته پیشرفت کرده اند ممکن است در کوتاه مدت از منافع مهمی محافظت کرده باشند. آنها همچنین این خطر را به خطر انداختند که به واشنگتن بیاموزند که تهدیدهای سختگیرانه حتی معتبرترین مؤسسات کشور را نیز به خطر خواهد انداخت.
رؤسای دانشگاه ها باید از این نقطه عطف انتخاباتی برای دادن درس متفاوت استفاده کنند. مؤسسات آنها به قانون و منافع عمومی پاسخ می دهند، اما مأموریت های دانشگاهی آنها متعلق به جوامعی است که اجرای آنها به آنها سپرده شده است. درست همانطور که رای دهندگان برگشته اند، رهبران دانشگاه ها باید حالت دفاعی خود را کنار بگذارند و در دفاع از نهادهایی که رهبری می کنند و ارزش هایی که نمایندگی می کنند بایستند.
