مقالات

آیا می توانیم در مورد چگونگی تغییر آموزش عالی توافق کنیم؟ (ستون)


آموزش عالی در آینده چه کارهای متفاوتی باید انجام دهد؟ نظر چه کسی بیشتر اهمیت دارد؟ و چقدر همسویی بین افراد و گروه‌هایی با دیدگاه‌های مختلف وجود دارد – یا اگر واقعاً به دنبال آن باشیم، ممکن است وجود داشته باشد؟

من از زمان انتخابات این ماه خیلی به این موضوع فکر کرده ام. اما مدتها قبل از آن در ذهن من بود: بهار گذشته نوشتم و پیشنهاد ایجاد یک کمیسیون دوحزبی در زمینه تحصیلات تکمیلی را ارائه دادم، کمتر به این دلیل که فکر می‌کردم جهان به گروه جدیدی دیگر نیاز دارد تا اینکه بگویم در مورد آنچه آمریکایی‌ها اکنون از کالج‌ها و دانشگاه‌ها نیاز دارند، توافق بیشتری نسبت به آنچه سیاست قطبی شده ما (و رسانه‌های اجتماعی و همه) می‌تواند ارائه دهد، وجود دارد.

من همچنان فکر می‌کنم اینطور است، همانطور که در آخرین ستونم نوشتم همگرایی را که می‌دیدم: اینکه بسیاری از افراد در آموزش عالی به جای بحث در مورد دودویی نادرست مدارک تحصیلی در مقابل استخدام مبتنی بر مهارت و در دنیای تجارت، بیش از هر چیزی که مردم بدانند، یک نگرانی است چگونه برای یادگیری

اما چندین تحول اخیر برای من تأیید می‌کند که برای بیرون آوردن همه از پناهگاه‌های راحت و دور میز خیالی، کمی کار لازم است، زیرا جهان‌بینی آنها (یا حداقل موضع سیاسی آنها) حتی بر نحوه طرح مشکلاتی که همه ما ادعا می‌کنیم می‌خواهیم حل کنیم، تأثیر می‌گذارد.

این موضوع به‌ویژه پس از انتشار گزارش هفته گذشته مؤسسه امریکن اینترپرایز و دانشگاه جانز هاپکینز با عنوان «کالج‌ها و دانشگاه‌های پیشرو در عصر «بازگشت به ایالات: توصیه‌هایی از یک اجلاس دو حزبی از رهبران و دانشجویان» به ذهن متبادر شد.

من فوراً می گویم که از این گزارش هم از نظر تئوری استقبال می کنم (به طور کلی معتقدم که هر چه چشم انداز بیشتری وجود داشته باشد، بهتر است) و به طور اساسی: این گزارش شامل افراد باهوش زیادی بود و به نظر من بسیار درست است. بعد از مدتی به چیزهای خوب باز خواهم گشت.

اما به چند دلیل، همچنین نشان می‌دهد که ما تا چه حد ممکن است از همسویی با چشم‌انداز جمعی برای آینده آموزش عالی فاصله داشته باشیم.

اولاً، مایه شرمساری است که نویسندگان گزارش احساس می‌کنند که باید آنقدر تلاش کنند تا دیدگاه‌های دیگر را کاهش دهند تا دیدگاه‌های خود را تبلیغ کنند. در خود گزارش، و در یک پست Substack درباره انتشار آن توسط یکی از نویسندگان آن، جاشوا تراویس براون، نویسندگان تلاش های خود را به عنوان پادزهری برای آنچه براون «مطالعات طولانی دفاع شخصی» توسط گروه های دانشکده ییل، کرنل و وندربیلت نامید که «آن چیزی نیست که آموزش عالی در حال حاضر به آن نیاز دارد» معرفی کردند.

من مشکلات خاص خود را با خودبزرگ بینی و خودبرتربینی نهادهای به اصطلاح نخبه دارم، و خدا می داند که گزارش های تولید شده توسط آن هیئت علمی کامل نبودند – فکر می کردم گزارش واندربیلت به ویژه بدبینانه و سیاسی بود. (همچنین، آخرین بار که بررسی کردم، جانز هاپکینز اشتراکات زیادی با این دانشگاه های بسیار انتخابی و بسیار ثروتمند دیگر دارد.)

اما این واقعیت که نویسندگان AEI خود را موظف می دانند که این گزارش های دانشکده را رد کنند اشتباه این رویکرد نوعی جذابیت برای متحدان محافظه‌کار بود که تهدیدی برای تضعیف لفاظی‌های گروه برای گردهم‌آوری افراد «از همه بخش‌ها و طیف‌های سیاسی» بود. آیا نمی توانیم همه با هم کنار بیاییم؟ ظاهرا نه چندان

موضوع دیگری که در چارچوب گزارش AEI و هاپکینز مطرح می‌کنم، در مورد کورک‌های ایدئولوژیکی است که نویسندگان آن برای دفاع از پیش‌فرض اصلی آن ایجاد کرده‌اند: اینکه بحران‌های ثبت‌نام و اعتماد عمومی که با آموزش عالی مواجه است با این واقعیت تشدید می‌شود که «واشنگتن در حال عقب‌نشینی است، به دلیل «بازگشت به ایالت‌ها» فلسفه تحمیل بودجه بیشتر فدرال به آموزش عالی. به کشورها و موسسات

در این گزارش به عنوان شواهدی از کوچک شدن وزارت آموزش ایالات متحده توسط دولت ترامپ، توقف کمک هزینه های تحقیقاتی و معرفی سقف وام های دانشجویی اشاره شده است. یک مورد قابل قبول وجود دارد که دولت فدرال در حال تبدیل شدن به آن است کمتر قابل اعتماد کمک مالی به کالج ها و احتمالاً حتی جوانان بعد از دبیرستان، و اینکه نسبت به گذشته (که زیاد نیست) کمتر درگیر اداره برنامه ها و عملیات آموزش عالی خواهد بود.

اما این ایده که فدرال‌رزروها از نظارت بر کالج‌ها و دانشگاه‌ها عقب‌نشینی می‌کنند، در آرزوهایش برای دولت‌های کوچک‌تر تقریباً خنده‌دار است. بیش از 20 سال گذشته با تحولات همراه بوده است بالا (نه پایین) از دخالت فدرال (اگر نه مداخله) از سوی دولت های همه رگه های سیاسی. دولت ترامپ با پیشنهاد قرارداد تعالی دانشگاهی و فشار بر آژانس‌های اعتباربخش برای نظارت بیشتر، نه کمتر، برای پیشنهاد تغییر مسیر کار چندانی انجام نداده است.

اگر AEI بخواهد ادعا کند که دولت فدرال باید انصراف کاملتر از بودجه، مدیریت و نظارت آموزش عالی کمکی کاملاً مشروع به گفتمان سالم در مورد راه پیش رو در آموزش عالی است. (سلب مسئولیت: من یکی از بسیاری از مشارکت کنندگان در تلاش دیگری هستم، Higher Ed Reimagined، با همکاری دوستم زکیا اسمیت الیس، که بر این ایده متمرکز است که ما به آن نیاز داریم. جدید و متفاوت نقش فدرال در تحصیلات تکمیلی «که نیازهای متغیر دانش‌آموزان و نیروی کار امروزی را بدون قربانی کردن ارزش‌های اصلی که آموزش عالی آمریکا را عالی می‌سازد، برآورده می‌کند».

اکنون، در اینجا کمی در مورد آنچه که گزارش AEI انجام می‌دهد و چرا افزوده‌ای مفید به گزارش‌های متعدد دیگر از مرکز سیاست دو حزبی، انجمن کالج‌ها و دانشگاه‌های آمریکا، و شورای آموزش عالی به‌عنوان یک دارایی استراتژیک است، می‌پردازیم.

این گزارش بر مجموعه‌ای از گزاره‌ها در پنج حوزه کلیدی تمرکز می‌کند که کالج‌ها و دانشگاه‌ها برای پاسخگویی موفقیت‌آمیز به زمان‌های چالش‌برانگیز خود باید به آن‌ها توجه کنند: هویت‌های رقابتی (و اولویت‌ها)، تغییر تقاضا، انعطاف‌پذیری سازمانی، ارزش درک شده، و تجربیات متحول کننده برای دانشجویان.

من می توانم برخی از آنها را انتخاب کنم، اما بسیاری از مشکلاتی که او شناسایی می کند مشروع است:

  • بسیاری از کالج‌ها سعی می‌کنند برای افراد بسیار زیادی چیزهای زیادی باشند، و اغلب مؤسسات را بیشتر شبیه به مجزا می‌کنند. بیشتر کالج‌ها – به‌ویژه آن‌هایی که دارای وقف میلیارد دلاری نیستند یا متقاضیان بسیار بیشتری از آن‌چه می‌توانند ثبت‌نام کنند، باید گزینش‌گرتر باشند و در حالت ایده‌آل با این سؤال شروع می‌شوند که “چرا ما وجود داریم؟” و سپس (دوباره) آن مأموریت را تعریف کرده و برنامه های خود را با آن هماهنگ کنند. (تعجب من این است که شرح گزارش از معضل «معمولی» – مدیریت سرمایه‌های تامینی به اندازه، اجرای برنامه‌های ورزش حرفه‌ای، و اداره دفاتر ثبت اختراع که با استارت‌آپ‌های دره سیلیکون رقابت می‌کنند – بسیار بیشتر نشان‌دهنده «نخبگان» و دانشگاه‌های پرچم‌دار دولتی است که گزارش آن‌ها را رد می‌کند.
  • اعتماد عمومی رو به کاهش است (همراه با تقاضا) و کالج‌ها باید «مدل‌های منعطف و هدف‌مندتر را برای حفظ مرتبط بودن اتخاذ کنند». من نیز تقریباً همین بحث را مطرح کردم و پیشنهاد کردم که کالج‌ها برای پرداخت حقوق یا اعتبار دانشگاهی بیشتر بر یادگیری مبتنی بر کار تمرکز کنند و مدارک جدیدی را برای خدمت به بزرگسالان شاغل ارائه دهند.
  • با توجه به ثبت نام و فشارهای مالی، بسیاری از کالج ها باید به طور هدفمند کوچک شوند و پیشنهادات آموزشی و پژوهشی خود را برای خدمت به مناطق خود بهتر هماهنگ کنند. براون به نقل از یکی از ناظران گفت: «آموزش عالی دیگر نمی تواند برای همه مردم همه چیز باشد». «قابلیت مالی واقعی از جایگزینی رشد مدیریت نشده با تحقیقات استراتژیک و ماموریت محور و تمرکز منطقه ای ناشی می شود.»
  • کالج‌ها باید ارزش خود را نه تنها از نظر درآمد پس از کالج، بلکه مشارکت مدنی، نتایج بلندمدت سلامت و تحرک اجتماعی تعیین کنند. تقریباً دوباره همین را نوشتم.
  • موسسات باید تجربه دانشجویی (حضوری و آنلاین) را تغییر دهند تا فشارهایی را که بسیاری را مجبور به ترک تحصیل می‌کند کاهش دهند و زیرساخت‌های فناوری و سیاست‌های مربوط به داده‌ها و هوش مصنوعی را بهبود بخشند.

آیا این فقط فهرست من از بزرگترین مشکلات پیش روی آموزش عالی است؟ نه. اما این واقعیت که یک اتاق فکر حق آموزی دامنه خود (و تفکر خود) را برای توسعه طرحی که از بسیاری جهات با برنامه های گروه های آموزش عالی همسو باشد گسترش داده است، چیزی در مورد این لحظه و پتانسیل یک استراتژی منسجم ملی (اگر نه فدرال) برای بهبود آموزش پس از متوسطه نشان می دهد.

اگر حمله تک تیرانداز را متوقف کنیم.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا