مقالات

هزینه مالی استاد بودن (نظر)


اکثر افرادی که شغل آکادمیک را انتخاب می کنند متوجه می شوند که احتمالاً می توانند با انجام کار دیگری درآمد بیشتری کسب کنند. این خبری نیست.

آنچه بسیار کمتر مورد توجه قرار می گیرد، هزینه های مالی سال های تحصیلی است که برای استاد شدن لازم است، و کاری که یک دانشگاهی جوان می تواند در واقع برای کاهش این هزینه انجام دهد.

من بیشتر دوران حرفه ای ام را صرف کمک به اعضای هیئت علمی در تصمیم گیری های مالی کرده ام، معمولاً زمانی که بازنشسته می شوند. وقتی به گذشته 30 یا 40 ساله شغلی آکادمیک نگاه می کنید، چیزی که برجسته می شود فقط چیزی نیست که یک فرد به دست آورده است. بعضی از آنها چقدر دیر توانستند پس انداز را شروع کنند.

دو نفر را در نظر بگیرید که 45 سال دارند و 150000 دلار درآمد دارند. یکی از آنها در 23 سالگی شروع به کار کرد. دیگری بیشتر دهه 20 و اوایل 30 سالگی خود را صرف کسب مدرک دکترا و تکمیل یک دوره فوق دکتری قبل از رسیدن به سمت هیئت علمی کرد.

کسی که از سن 23 سالگی 15000 دلار در سال پس انداز می کند و بازدهی سالانه 5% دارد در 45 سالگی حدود 578000 دلار دارد. کسی که از 34 سالگی شروع می کند حدود 213000 دلار دارد. اگر هر دو به همان میزان با نرخ بازدهی 67 پس انداز کنند، شکاف بسته نمی شود. نفر اول با حدود 2.3 میلیون دلار به پایان می رسد. دومی با حدود 1.2 میلیون دلار به پایان می رسد.

میانگین سنی برای اخذ مدرک دکترا 31.4 سال است. در علوم انسانی 34.8 است. در آموزش 39.2 است. بنابراین، برای بسیاری از دانشمندان، نقطه شروع 34 سال در مثال بالا به ویژه دیر نیست. اضافه کردن یک دوره فوق دکتری، گاهی اوقات یک قرار ملاقات، و کمک های قابل توجه بازنشستگی کارفرما ممکن است تا زمانی که فردی در سن 30 سالگی خود نباشد شروع نشود. همه چیز بعد از آن با یک ساعت کوتاه تر ترکیب می شود.

این واقعاً برای کسی که 27 سال دارد و پایان نامه می نویسد یا 33 سال دارد و اولین پیشنهاد تدریس خود را دارد چه معنایی دارد؟ این چیزی است که من به آنها می گویم.

  1. پیشنهاد نامه را به عنوان سند بازنشستگی بخوانید.

هیئت علمی در مورد دستمزد مذاکره می کند. آنها در مورد بودجه راه اندازی، انتشار دوره، فضای آزمایشگاه و هزینه های جابجایی مذاکره می کنند. کمک‌های بازنشستگی اغلب کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند، اگرچه می‌توانند از یک موسسه به موسسه دیگر بسیار متفاوت باشند.

در میان مؤسساتی که به بررسی غرامت اعضای هیئت علمی انجمن آمریکایی اساتید دانشگاه گزارش می‌دهند، سهم بازنشستگی کارفرمایان در سال‌های 2024-2025 معادل 11.2 درصد از میانگین حقوق اعضای هیئت علمی بوده است، با میانگین‌های بخش تقریباً 12.2 درصد در مؤسسات دولتی، 9.2 درصد در مؤسسات مستقل خصوصی و 7.9 درصد در مؤسسات مستقل مذهبی و 7.9 درصد از میانگین حقوق اساتید. اینها میانگین ها در سطح موسسه هستند، نه فرمولی که هر استاد خاصی دریافت می کند. دقیقاً به همین دلیل است که ارزش آن را دارد که شماره را در نقل قول خود بپرسید.

حساب دو گزاره دستیار را انجام دهید. یک فرد 85000 دلار با 10 درصد سهم کارفرما می پردازد. دیگری 88000 دلار با 5 درصد پرداخت می کند.

شغل دوم 3000 دلار بیشتر حقوق می دهد. اولی هر سال 4100 دلار بیشتر برای بازنشستگی می گذارد. در مجموع غرامت، اولین پیشنهاد اکنون 1100 دلار است. مهمتر از آن، این 4100 دلار اضافی به حسابی می رود که چندین دهه جمع آوری می شود. اگر این تفاوت هر سال ادامه یابد و 6 درصد درآمد داشته باشد، اقساط 30 ساله به بیش از 300000 دلار خواهد رسید.

حقوق عددی است که در بازدید از دانشگاه مطرح می شود. دیگری در 60 سالگی ظاهر می شود.

  1. قبل از پذیرش چهار سوال بپرسید.

موسسه چقدر کمک می کند؟ آیا برای بدست آوردن آن باید پول خودم را بدهم؟ صلاحیت از چه زمانی شروع می شود؟ آیا دوره اعطایی وجود دارد و آیا خدمات در مؤسسه قبلی من به حساب می آید؟

این سوال آخر بیشتر از آن چیزی است که مردم انتظار دارند. برخی از طرح‌های بازنشستگی دانشگاهی قبل از شروع کمک‌های کارفرما یک دوره انتظار دارند، در حالی که برخی دیگر واجد شرایط بودن فوری هستند. خدمات قبلی نیز ممکن است تحت شرایط یک طرح خاص مهم باشد. از دست دادن آن آسان است مگر اینکه بخواهید. یک یادداشت کوتاه به دفتر مزایا می تواند این پاسخ ها را به شما بدهد.

  1. هنگام حرکت مراقب ترازو باشید.

مشاغل آکادمیک به ندرت از یک خط مستقیم پیروی می کنند – یک موقعیت بازدید، سپس یک پست دکتری، سپس یک خط معاونت یک ساله، سپس یک شغل در یک ایالت متفاوت.

برخی از طرح ها کمک های فوری کارفرما را ارائه می دهند. برخی دیگر از مقیاسی استفاده می‌کنند که در آن اگر اندکی قبل از تاریخ واگذاری را ترک کنید، ممکن است چیزی به دست نیاورید و اگر مدت کوتاهی بعد آن را ترک کنید، همه چیز را دریافت خواهید کرد. با یک شکست سه ساله، این تفاوت بین ماه 34 و ماه 37 است. کسی که در اوایل کار خود چندین بار موسسه را تغییر می‌دهد، ممکن است در طول مسیر، بدون قدردانی کامل از میزان باقیمانده، سهم کارفرما را از دست بدهد.

من به کسی پیشنهاد نمی کنم که شغل بهتری را برای محافظت از برنامه خرید رد کند. اما قبل از اینکه اخطار بدهید بدانید کجا ایستاده اید. گاهی اوقات تاریخ شروع قابل مذاکره است و تفاوت آن هزاران دلار است.

  1. تحصیلات تکمیلی می تواند فرصتی برای تامین مالی Roth IRA باشد.

این یکی واقعا ناشناخته است. قبل از سال 2020، بورسیه ها و بورسیه های غیر شهریه مشمول مالیات برای اهداف IRA به عنوان غرامت در نظر گرفته نمی شدند و بسیاری از دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد واجد شرایط مشارکت نیستند. قانون امنیتی آن را تغییر داد. از ابتدای سال مالیاتی 2020، بورسیه های تحصیلی غیر شهریه مشمول مالیات و پرداخت های بورسیه تحصیلی که برای حمایت از تحصیلات تکمیلی یا فوق دکترا انجام می شود، به عنوان جبران کمک های IRA در نظر گرفته می شود.

سال های تحصیلات تکمیلی و فوق دکترا اغلب جزو کم درآمدترین سال های یک حرفه آکادمیک هستند که می تواند راث را به ویژه جذاب کند. کسر مالیات دائمی دریافت نمی‌کنید، اما برداشت‌های واجد شرایط بعداً بدون مالیات هستند. در طول یک سال نسبتاً کم درآمد، این مبادله ممکن است منطقی باشد.

هیچ کس نباید بودجه محدودی را برای تامین مالی حساب بازنشستگی از دست بدهد. اما چند هزار دلار واریز شده در 28، 40 سال کار دارد. همان چند هزار نفر در 48 20 دارند. Personal Finance for Doctors این موضوع را به خوبی پوشش می دهد.

  1. از افزایش درآمد استفاده کنید.

برای کسانی که شاهد جهش قابل توجهی از حقوق فوق دکتری به حقوق هیئت علمی هستند، این انتقال می تواند یکی از ساده ترین زمان ها برای شروع جدی تر پس انداز باشد.

فرض کنید از 62000 دلار به 88000 دلار می رسید. اگر فوراً پنج درصد از این افزایش را در برنامه بازنشستگی قرار دهید، دستمزد دریافتی شما همچنان به میزان قابل توجهی افزایش می‌یابد، اما هرگز با افزایش کامل تنظیم نمی‌شوید. اگر سه سال صبر کنید تا پس انداز را شروع کنید، در عوض آن را کاهش خواهید داد، که بسیار دشوارتر است.

زمانی که در حال پر کردن فرم های مالیاتی و انتخاب یک طرح بهداشتی هستید، زمان مناسبی برای تنظیم این موضوع است.

  1. دریابید که در واقع روی چه چیزی سرمایه گذاری کرده اید.

بسیاری از مربیان در اولین هفته های کار خود یک انتخاب سرمایه گذاری می کنند و سال ها آن را دوباره بررسی نمی کنند. گاهی اوقات سرمایه گذاری پیش فرض کاملا منطقی است. گاهی اوقات اینطور نیست. مشکل بزرگتر این است که نمی دانید چه چیزی دارید، چقدر هزینه دارد یا اینکه آیا هنوز هم مناسب است یا خیر.

ارزش دیدن را دارد. برای انجام آن 10 سال صبر نکنید.

نهادها نیز در اینجا نقش دارند. برنامه های تحصیلات تکمیلی دانشجویان را به دقت برای یک حرفه آکادمیک آماده می کند. آنها برای تحقیق، انتشار، تدریس، ارائه کنفرانس و بازار کار تدریس می کنند. آماده سازی مالی معمولاً به یک منصفانه و پوشه منافع خلاصه می شود.

یک ساعت در طول تحصیل در مورد نحوه کارکرد 403(b)، ارزش سهم کارفرما، اینکه چرا درآمد بورسیه اکنون واجد شرایط IRA است و آنچه باید در اولین پیشنهاد نامه به دنبال آن باشید، دانشجویان کارشناسی و دکترا را به طور قابل توجهی جلوتر می‌کند. ادارات در حال حاضر به متقاضیان کار در زمینه مذاکره حقوق آموزش می دهند. افزودن سهم بازنشستگی به این گفتگو آسان خواهد بود.

افراد مشاغل آکادمیک را به دلایل بسیار خوبی انتخاب می کنند که ارتباط چندانی با به حداکثر رساندن درآمد مادام العمر ندارد. اما مبادله ای که دانشگاهیان جوان انجام می دهند باید زودتر درک شود، در حالی که هنوز زمان برای انجام کاری در مورد آن وجود دارد. به همین دلیل است که این مکالمات به جای پایان کار، مربوط به ابتدای یک حرفه دانشگاهی است.

دانیل فاگان نویسنده رسیدن به ممتاز: راهنمای مالی برای مربیان در هر مرحله شغلی (انتشارات دانشگاه جان هاپکینز، 2026). او شریک مدیریتی Radiant Wealth Management در نورث هاون، کانکتیکات است و در دانشگاه نیوهیون امور مالی شخصی را تدریس می کند.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا